το κορίτσι της διπλανής πόρτας

γέννησε που λες η γειτόνισσα Ζεϊνέπ, η φίλη που κάθε εβδομάδα προσπαθούσε να με παρασύρει μαζί της σε μαθήματα prenatal yoga και μερικές φορές τα κατάφερνε, γέννησε πριν μία εβδομάδα και αφού γύρισαν στο σπίτι και γέμισαν τον κήπο τους κορδελάκια και ταμπέλες που καλοσώριζαν την Αντά, πήγα κι εγώ να τις επισκεφτώ, αργοπερπατώντας το μισό τετράγωνο που μας χωρίζει και κουβαλώντας ένα pumpkin bread, γιατί εδώ αυτήν την εποχή όλα έχουν μέσα κολοκύθες, αν δεν τις στολίζεις τις τρως οπωσδήποτε.

και εκεί βρέθηκα αντιμέτωπη με ένα νεογέννητο, δεν ξέρω αν στο έχω πει, αλλά δεν έχω κρατήσει ποτέ στην ζωή μου νεογέννητο, ούτε τους υπεραγαπημένους γιους της Ξαδέ, φοβάμαι μην τα τραυματίσω θανάσιμα, εδώ εκβιαστικά μου πέταξε τον δεύτερο η Ξαδέ όταν ήταν μωρό και έπρεπε αναγκαστικά να τον πιάσω στον αέρα, αλλιώς θα σου έλεγα ότι δεν έχω κρατήσει ούτε μεγαλύτερο μωρό ποτέ. Ποτέ. Αυτό άκουσε η Ζεϊνέπ και αφού έριξε μια ματιά στην κοιλιά μου και μια ματιά στην Αντά αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να μάθω, άλλωστε με τέτοιο αερόσακο από κάτω δεν υπήρχε περίπτωση να πάθει τίποτα το αθώο πειραματόζωο, και χωρίς χέρια μπορώ να την στηρίξω πια.

χωρίς να με αφήσει να προετοιμαστώ αρκετά, μου έχωσε την Αντά στην αγκαλιά και ενώ την παρακαλούσα να μην κλάψει για να μην κλονιστεί η ελάχιστη σιγουριά που είχα στον εαυτό μου, η Ζεϊνέπ με συμβούλευσε πως το μυστικό εδώ είναι να υποκρίνομαι ότι έχω αυτοπεποίθηση και ότι ξέρω τι κάνω, γιατί ούτε και το μωρό έχει ιδέα τι να περιμένει και ένας από τους δυο μας πρέπει να φανεί ενήλικος.

υποκρίθηκα λοιπόν ότι ξέρω τι κάνω και της μιλούσα της μικροσκοπικής καινούργιας γειτόνισσας με το φορμάκι που οι πατούσες ήταν παπάκια, και της είπα πόσο όμορφη είναι και άλλα τέτοια και εκείνη την ώρα που είχαμε βολευτεί και με κοίταζε με προσοχή, κάποιος άλλος, κάποιος αγέννητος ακόμα, αποφάσισε πως δεν αντέχει άλλο girl talk και της έριξε μια ξεγυρισμένη κλωτσιά από εκεί που είναι στριμωγμένος. Και φυσικά την πέτυχε, γιατί η κοιλιά είναι πολύ χρήσιμη όταν θέλεις να στηρίξεις μωρό και με έκανε να ντραπώ ο αγριάνθρωπος που φέρθηκε έτσι στο κορίτσι, την έδωσα πίσω στην μητέρα της και τον πήρα και φύγαμε. Η Ζεϊνέπ μου είπε να μην ανησυχώ, έτσι είναι τα αγόρια, αν αργότερα της τραβήξει και τα μαλλιά στο πάρκο θα ξέρουμε ότι την γουστάρει σίγουρα –και τότε θα μπορούμε επιτέλους να αρχίσουμε τα γυρίσματα του ριάλιτι που έχουμε σκεφτεί με τον Έλληνα και την Τουρκοπούλα που μεγαλώνουν σε διπλανά σπίτια στην Αμερική και ερωτεύονται παράφορα, ενώ οι μανάδες τους πίνουν όλη μέρα αραβικό/ελληνικό/τούρκικο καφέ και τρώνε κουλούρια.

Advertisements

2 thoughts on “το κορίτσι της διπλανής πόρτας

  1. Άντε, και στα δικά σου λοιπόν και μ’ένα πόνο που λένε! Κι εγώ φοβάμαι πολύ τα μωρά-μωρά, γιατί είναι τόσο εύθραυστα, αλλά πιο πολύ να σου πω φοβάμαι την ιδέα του να κάνω αγόρι γιατί δεν έχω ιδέα πως να το διαχειριστώ. Αν είναι να πλακώνεται από την κοιλιά της μάνας του, τι να περιμένεις μετά;

  2. Αχ, τα χειρότερα περιμένω μην νομίζεις και μένα με τρομοκρατεί η ιδέα του αγοριού –για να μην πιάσουμε τα hardcore, την εφηβεία του που δεν θα έχω ΙΔΕΑ τι να κάνω. Προς το παρόν παίζω με τα καρώ που καμισάκια και τα μικροσκοπικά τζιν του και ελπίζω να είναι από τα εύκολα αγοράκια! 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s