οι θυσίες

όταν γίνεσαι μητέρα, αναγκάζεσαι ν’ απαρνηθείς πολλές από τις παλιές σου απολαύσεις. Όπως το να σπας μία μία τις φουσκάλες στο bubble wrap των πακέτων που σου έρχονται με τις online αγορές. Ο μικρός άνθρωπος τρομάζει εύκολα. Πολύ εύκολα. Για την ακρίβεια, προχθές ξύπνησε απότομα και έβαλε τα κλάματα μετά από ένα μεγαλειώδες φτέρνισμα του Συζύγου. Περίεργο παιδί. Μπορεί να κατεβάσεις μια ολόκληρη βιβλιοθήκη κατά λάθος και να μην κουνήσει ούτε φρύδι. Αλλά αν χτυπήσεις λίγο πιο δυνατά το πιρούνι στο πιάτο σου, θ’ ακούσεις αμέσως την παρατήρηση από την κούνια.

Α, δεν σου έχω πει την εξέλιξη, μιλάει το παιδί. Όχι κανονικά, μην φανταστείς, αλλά στον δικό του κόσμο των 12 εβδομάδων, πιστεύει ότι μας εξηγεί αναλυτικά τι τον πειράζει τα βράδια που μας κοιτάει μουτρωμένος και λέει νιανιανιαναιανια-αγκού. Aναρωτιέμαι τι θα έβγαζε το shazam, γιατί ο μεταφραστής του google δεν μας έχει βοηθήσει μέχρι τώρα. Και ναι, εκτός του να τραγουδάει μαζί μας, κάνει και παρατηρήσεις. Μόλις καταφέρει να εξελίξει και τον χειρισμό των άκρων του, είμαι σίγουρη ότι θα μας κουνάει και το δαχτυλάκι στην μούρη.

Αλλά δεν πειράζει, έχουμε βρει έναν α-πο-τε-λε-σμα-τι-κό-τα-το τρόπο να λύνουμε τις διαφορές μας: εγώ κάνω πως του τρώω τα πατουσάκια κι αυτός ξεκαρδίζεται στα γέλια. Μόνο που κι αυτό είναι καινούργιο κατόρθωμα και μερικές φορές μπερδεύεται από τα γέλια του και βάζει τα κλάματα γιατί δεν ξέρει πώς να χειριστεί αυτή τη νέα κατάσταση.

Αλλά όταν κλαίει από αμηχανία έχει το πιο αστείο ύφος του κόσμου. Και κοιτάμε το κόκκινο φαφούτικο προσωπάκι και γελάμε εμείς οι άκαρδοι γονείς, αλλά πριν καλέσεις την πρόνοια πρέπει να σου πω ότι είναι τα γέλια μας που σταματάνε τα κλάματά του. Και κάποιοι improv χοροί που αν τους βιντεοσκοπήσεις ποτέ, μπορείς να μ’ εκβιάζεις για πάντα. Γιατί μαζί με τις παλιές απολαύσεις, χάνεις και το κύρος σου μπροστά στον μικρό άνθρωπο, τον παλιό cool εαυτό σου, γίνεσαι αυτή που χοροπηδάει γύρω γύρω στο σαλόνι βγάζοντας τσιριχτές φωνούλες και ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον χωρίς κλάμα.

Advertisements

2 thoughts on “οι θυσίες

  1. Ωραίες εικόνες, αν εξαιρέσεις το volume το οποίο φαντάζομαι θα είναι στο Θεό!! Μου δίνεις κουράγιο…μάλλον!!!!

    Τρελοτουρίστρια

    • όχι, σου δίνω κουράγιο, σου δίνω, οι μικροί άνθρωποι είναι πολύ αστείοι λέμε! Και το κλάμα τους στην αρχή δεν είναι πολύ δυνατό, άσε που ξεγελιούνται εύκολα, κάτι γυαλιστερό να κουνήσεις μπροστά στην μούρη τους, ξεχνάνε αμέσως γιατί κλαίνε. Θα δεις, κυρίως θα θες να γελάς (αν έχεις κοιμηθεί αρκετά δηλαδή).

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s