πρώτες βοήθειες

στο μάθημα του “infant CPR” πιάνω τον εαυτό μου να χαϊδεύει το πατουσάκι της κούκλας-μωρού και να το βεβαιώνει με θέρμη ότι θα κάνω τα αδύνατα δυνατά να το συνεφέρω. Η ειδική μας δείχνει πώς να κάνεις τεχνητές αναπνοές και πού να τον χτυπήσεις αν πνιγεί ο μικρός άνθρωπος με ένα φυστίκι και εγώ το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι “να μην σου τύχει όμως”.

Πίσω στο σπίτι έκανα μια συμφωνία με τον Ορφέα, εγώ θα του διαβάσω όσες φορές θέλει την ιστορία της Beatrix Potter που αγαπάει, κι εκείνος δεν θα πνιγεί ποτέ. Ούτε θα τον βρω “dusky” στην κούνια του. Τι σημαίνει “dusky” ρώτησα η μετανάστρια για να σιγουρευτώ. “Blue” απάντησε η κυρία που εκείνη την ώρα είχε γυρίσει ένα μωρό-κούκλα στο γόνατο και το χτυπoύσε ανελέητα στην πλάτη. Συμφώνησε κι εκεί το παιδάκι μου, δεν θα είναι ποτέ dusky στην κούνια του, δώσαμε και τα χέρια και το κλείσαμε.

μετά την πρώτη μισή ώρα του μαθήματος, εκεί μπροστά στις κούκλες-μωρά που περίμεναν από εμάς το φιλί της ζωής, οι μάνες στην τάξη ξε-φρικάρανε κι αρχίσανε τις χτυπάνε κι αυτές στην πλάτη με μανία για να ξεκολλήσει το καρότο από τον λαιμό. Όλα αυτά σε υποθετικό σενάριο. Μόνο η δική μου κούκλα έφτυσε κάτι μαύρο, σαν μικρή βίδα. “Typical of the Greek baby, chocking on an olive pit” γέλασε η διπλανή. Γελάσαμε όλες, αλλά το έβλεπα στα μάτια τους. “Να μην σου τύχει” λέγανε σε όλες τις γλώσσες που είχαν μαζευτεί γύρω από το τραπέζι.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s