ιστορίες της γειτονιάς

κάνοντας συνέχεια βόλτα με το καροτσάκι στην γειτονιά έμαθα απ’ έξω όλα τα χιονοδημιουργήματα στους κήπους. Εκεί ήταν το κάστρο και απέναντι ο χιονάνθρωπος με το καπέλο και πιο κει ο τεράστιος βάτραχος από το Wind in the Willows και ακόμα πιο κει η σπηλιά από χιόνι που είχε σκάψει ένας ανθρωπίσκος μισό μέτρο. Με τις προχθεσινές βροχές όμως, όλη αυτή η δουλειά, όλη αυτή η καλλιτεχνική έκφραση δεν έγινε παρά μικρές στοίβες από χιόνι, ό,τι απέμεινε ήταν θλιβερό. Και γύρω τους, σκόρπια μικρά μου πόνι, κασκόλ που κάποτε στόλιζαν χιονάνθρωπους, πολύχρωμα λέγκο, κουτιά και παιχνίδια που είχαν κρύψει μέσα στα οχηρά τους.

το καφέ παύλα cakery της γειτονιάς όπου έρχομαι και γράφω χωρίς περισπασμούς, είναι απέναντι από ένα δημοτικό σχολείο. Πολλοί από τους δημιουργούς έρχονται εδώ πεινασμένοι και φορτωμένοι με τεράστιες τσάντες και περίπλοκα science projects και τσέλο πιο μεγάλα από αυτούς και lunch boxes και τους βλέπω να καταβροχθίζουν κάπκεϊκς με την αποφασιστικότητα του πάκμαν. Οι μαμάδες τους έχουν ωραία καρέ και designer bags, οι μπαμπάδες τους τραβάνε φωτογραφίες πασαλειμένων χαμόγελων με τα ipads. Είναι ένα πλήθος που εξαφανίζεται με την ίδια ταχύτητα που εμφανίζεται, η εισβολή σκουφιών που χοροπηδάνε, όταν έχουν φύγει όλοι και έχει πάλι ησυχία το καφέ, πάντα μένουν στο πάτωμα μικρά ροζ γάντια και πολύχρωμα κασκόλ που θα επιστραφούν αύριο στους ιδιοκτήτες τους. Βλέπω τους γονείς να κάθονται σε διαφορετικά τραπέζια, τα παιδιά μαζεύονται αλλού, μιλάνε και γελάνε και πειράζονται και τι να σου πω, είναι κάτι που θα ήθελα να κάνω κι εγώ με τον μικρό άνθρωπο κάποτε, να κλείνουμε την μέρα στο σχολείο με ένα κομμάτι κέικ σοκολάτα στο γωνιακό καφέ, εγώ με τις φίλες μου κι αυτός με τους δικους του.

ανάμεσα στα πλήθη των αγρίων κάπου κάπου ξεχωρίζω κάποιον χοντρούλη που μου θυμίζει αυτόν που έχω αφήσει σπίτι και για λίγο χάνομαι στην μαμαδίστικη τρυφερότητα, θα ήθελα να ήταν εδώ να του φιλήσω τον ζεστό λαιμό του και να τον ακούσω να γελάει — για λίγο μόνο μην φανταστείς, τις απολαμβάνω αυτές τις ώρες μου μακριά από το σπίτι, αλλά να μωρέ, η παγίδα είναι πως μου λείπει και αν ποτέ γίνω πλούσια και διάσημη θα έχω μια νταντά, να μου φέρνει το μωρό μου συχνά να το φιλάω για 10′ και μετά να το παίρνει για να συνεχίσω τη δουλειά (τι είπες; δεν είμαι η πρώτη που το σκέφτηκα;).

ε, και τώρα που άνοιξα το θέμα, να σου πω ότι ο Μικρός Άνθρωπος ανακάλυψε πρόσφατα τα πόδια του και το έχει ρίξει στην εντατική γιόγκα μέχρι να καταφέρει να τα βάλει στο στόμα του. Και τα δύο. Το παιδί μου δεν αρκείται στα ημίμετρα, ή όλα ή τίποτα λέει το βλέμμα του καθώς παλεύει διπλωμένος σαν μικρή μπαλίτσα.

επίσης, είναι στο στάδιο που τα γυαλιά μου βρίσκονται πιο συχνά στα χέρια του απ’ ό,τι στηριγμένα στην μύτη μου και μετράω μέρες μέχρι να τα κλάψω ξεχαρβαλωμένα ανάμεσα στο υφασμάτινο βιβλίο της ζούγκλας και την Σόφι την Καμηλοπάρδαλη που μασουλάει με μανία.

σ’ αφήνω τώρα, έχει μπει ένας ανθρωπίσκος που φοράει μια χάρτινη κορώνα και τραγουδάει και χορεύει στην μέση του καφέ και δεν μπορώ παρά να του αφιερώσω όλη την προσοχή μου.

 

 

 

Advertisements

One thought on “ιστορίες της γειτονιάς

  1. ρεεεεε… το cakery είναι σαν παιδική χαρά. Ένα με το σχολείο που αναφέρεις. Μπράβο που μπορείς και συγκεντρώνεσαι και γράφεις εκεί μέσα γιατί σε τόσο όμορφο περιβάλλον εγώ θα ξεχνούσα και γράψιμο και θερμίδες και θα έτρωγα μέχρι τελικής πτώσης.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s