ενώ εσύ μεγαλώνεις

ο Μικρός Άνθρωπος πέρασε ξεκάθαρα και χωρίς επιστροφή από το στάδιο της μαλακής κούκλας που ντύνεις όπως θέλεις και πετάς στον αέρα, στο παιδί που γκρινιάζει αν του πάρεις το αντικείμενο με το οποίο ασχολείται (ειδικά αν είναι επικίνδυνο και δεν θα έπρεπε να το έχει στο χέρι του εξαρχής), το παιδί που θέλει να μεταφερθεί σε συγκεκριμένο σημείο στον χώρο και αν δεν καταλάβεις τα μπαμπαμπαμπαμπα του εγκαίρως ώστε να τον σηκώσεις και να τον πας εκεί σου φωνάζει απηυδισμένος, το παιδί που έχει προτιμήσεις και δεν διστάζει να σου επισημάνει τα λάθη σου.

βλέποντας μια προσωπικότητα να διαμορφώνεται είναι τόσο συναρπαστικό και αγχωτικό ταυτόχρονα, με κάθε χρωματιστό κυβάκι που πετάει κάτω  κι εσύ σκύβεις αμέσως να το σηκώσεις αναρωτιέσαι αν αυτή ακριβώς είναι η κίνηση θα ευθύνεται κάποτε για μια αποτυχημένη σχέση, για μια λάθος καριέρα ή για την επιλογή ενός τράιμπαλ τατού.

τον βλέπω να μεγαλώνει και κάθε μέρα τον αγαπώ και πιο πολύ, αλλά υπάρχει και κάτι άλλο στην σχέση που αναπτύσσουμε με κάθε περιστροφή στον αέρα, κάτι που με κάνει πολύ πιο ευτυχισμένη, τον συμπαθώ κιόλας, είναι ήρεμος και περίεργος και ωραίος τύπος, με κάνει να γελάω δυνατά και να περιμένω με ανυπομονησία την επόμενη μεγάλη ανακάλυψή του –αυτές τις μέρες διαπίστωσε ότι αν βάζει εμπόδια στο στόμα του καθώς λέει ααααααα (ξέρεις όπως κάναμε εμείς παλιά τους ινδιάνους) ακούγεται αστείος και το κάνει με ό,τι βρει πρόχειρο, συμπεριλαμβανομένης και της κοιλιάς μου ένα μεσημέρι που είχαμε ξαπλώσει μαζί.

τώρα που θυμήθηκα, πες μου, υπάρχει πιο τρυφερό πράγμα στον κόσμο από το αγουροξυπνημένο μωρό με τα κόκκινα μάγουλα και τα ανακατεμένα μαλλιά που τρίβει την μούρη του στον λαιμό σου και γουργουρίζει; Λιώνω ΚΑΘΕ φορά.

εφτά μήνες και κάτι ψιλά, δοκιμάζει φαγητά και υφές, μυρίζει βερύκοκο τα πρωινά και καρότο τα μεσημέρια, στηρίζεται στα πόδια του και χοροπηδάει, δαγκώνει το στόμιο των ποτηριών και κάνει αστείες φωνές με ηχώ, τσιρίζει από χαρά μέσα στο νερό και το βράδυ κουλουριάζεται σαν μπαλίτσα και κοιμάται χαμογελώντας κάπου κάπου.

και το πρωί ξυπνάει πάντα πρώτος, γυρίζει μπρούμυτα και μας μιλάει, τραβάει τα μαλλιά μου και ανοίγω τα μάτι και βλέπω την μουρίτσα του κοντά στην δική μου και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι πόσο τυχεροί είμαστε που μας διάλεξε εμάς για γονείς του.

Advertisements

5 thoughts on “ενώ εσύ μεγαλώνεις

  1. Έτσι που τα γράφεις θα θέλουμε και εμείς παιδάκια σύντομα… να μας διαλέξουν και να μας ”μεγαλώσουν”! Να τον χαίρεστε!

  2. 2 μήνες έχουμε διαφορά μόνο φιλαράκι..αυτό με τη κοιλιά μου αρέσει πολύ και εμένα!!Τώρα τελευταία μου λένε ¨κρύψου” και εγώ βάζω το ένα χέρι στα μάτια μου το κατεβάζω απότομα και η μαμά κάνει τσα..και δε ξέρω γιατί αλλά όλοι γελάμε πολύ δυνατά!Η μαμά μου νομίζω έχει πάθει παράκρουση μαζί μου..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s