οι μπαμπάδες

“το άρμα με τις τρανς μου ξύπνησε το μωρό”

να κάτι που δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι θα ξεστομίσω.

“διεμφυλικές” με διόρθωσε ο Αμερικάνος Σύζυγος.

Word.

 

Βρέθηκα που λες εχθές με το έργκο μπέιμπι στον Λευκό Πύργο, να κουνάω το μωρό με τον ρυθμό της μουσικής και των παιδιών με τα κρουστά, ενθουσιασμένος ο Μικρός Άνθρωπος από την παρέλαση, τον κόσμο και τα χρώματα, οι σφυρίχτρες κάπως τον ενόχλησαν αλλά προσαρμόστηκε αμέσως, πήρε κι αυτός μέρος στο Φεστιβάλ Υπερηφάνειας της Θεσσαλονίκης, αλλά από το πολύ κούνημα τον πήρε ο ύπνος και ξυπνούσε ανά διαστήματα, ένα ιδρωμένο κεφαλάκι που σηκωνόνταν και κοιτούσε με περιέργεια —πριν υποκύψει στο βάρος της νύστας και ξαναπέσει με φόρα στον λαιμό μου.

Θέλω να σου πω τόσα για τις περιπέτειές μας, για το ιντερσίτι και την Ενοχλητική Πενηντάρα η οποία πετάχτηκε, όταν έκλαψε το μωρό μετά από 5 ώρες ταξίδι κι επειδή δεν μπορούσε να κοιμηθεί λόγω των ανακοινώσεων, και μου φώναξε από την άλλη άκρη του βαγονιού “να το αλλάξεις θέλει” και συμπλήρωσε αυστηρά “δεν τον έχεις αλλάξει καθόλου”.

(Σ’ ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου Άσχετη Κυρία που ξέρεις τι θέλει το μωρό μου, εγώ είμαι μια απλή κομπάρσα που το χορεύει, δεν το μεγάλωσα τους τελευταίους εφτάμιση μήνες για να έχω και άποψη.) Κλείνει η παρένθεση και το passive agressive ξέσπασμα της ημέρας.

Αλλά, αυτό που μου μένει από το ταξίδι είναι τα γουρλωμένα μάτια που κοιτάνε έξω από το παράθυρο και αμέσως μετά προσέχουν τον εξαερισμό και ξαφνικά η θέα δεν είναι και τόσο ενδιαφέρουσα, τα μικρά δαχτυλάκια εξερευνούν με ευλαβική προσήλωση το περίγραμμα του παραθύρου και την κουρτίνα, η κουρτίνα που έχει και velcro και κόλλησε ένα του παιχνίδι, είναι τόσο αστείο το τι τραβάει την προσοχή ενός μωρού.

Και να μωρέ, ξέρεις πόσο την αγαπάμε την Θεσσαλονίκη έτσι κι αλλιώς, εχθές πήγαμε στην Πλατεία Ναυαρίνου και χωθήκαμε στο στενάκι με τα γκραφίτι όπου ο Ερωτευμένος Σύζυγος είχε προσθέσει με μοβ σπρέι πριν χρόνια κάτι για μένα, αχ, αυτά τα φοιτητικά χρόνια, και πώς να στο πω, ξαναβρεθήκαμε εκεί στην αρχή της σχέσης, αλλά με ένα μωράκι μαζί, τον Μικρό μας Άνθρωπο, πιο συμβολικό πεθαίνεις.

Και σήμερα είναι η γιορτή του πατέρα και μόλις τους αποχαιρέτησα τους δύο Στρόβιλους, καλύφθηκαν με αντηλιακό και καπέλα και γυαλιά ηλίου (μα ΠΟΣΟ αστεία είναι τα μωρά με γυαλιά, πεθαίνω), και βγήκαν να εξερευνήσουν την πόλη οι δυο τους, θα τους βρω αργότερα, ελπίζω καλυμμένους με ψίχουλα από μπουγάτσες, χρόνια πολλά σε όσους έχουν μαυρίσει τουλάχιστον ένα νύχι προσπαθώντας να στριμώξουν το καροτσάκι στο πορτ μπαγκάζ.

 

 

Advertisements

9 thoughts on “οι μπαμπάδες

  1. Το ξερω αυτο το feeling!! Kαι μενα τα πρωτα χρονια της σχεσης περασαν απο Θεσσαλονικη….
    Τι εκανε ο αμερικανος συζηγος εκει ; και τελικά υπήρχε ακόμα αυτο που έγραψε τότε;

  2. Ναι, ναι υπήρχε, γιατί είχε σκαρφαλώσει ψηλά στον τοίχο για να το γράψει και είναι ακόμα εκεί. Λέμε να επιστρέφουμε κάθε τόσο και να βγάζουμε φωτογραφίες. Να μαζευτούμε λοιπόν όλοι να κάνουμε μια έκθεση κάποτε, να ξεθάβουμε παλιές φωτό πρώτου έρωτα στη Θεσσαλονίκη και να βγάζουμε πιο πρόσφατες στα ίδια σημεία (εχέμ και με τους ίδιους συντρόφους) και να γίνει ολόκληρο project!
    (Έκανε μάστερ στο Αριστοτέλειο ο σύζυγος –την ίδια περίοδο που εγώ ήμουν στο UCLA, άσε τα είχαμε μπερδέψει πολύ τότε με τα υπερατλαντικά, αλλά τα καταφέραμε στο τέλος να βρεθούμε στην ίδια πόλη.)

  3. Καλέ και γω εκεί κάνω master!! Με τον άντρα (τον ίδιο) πλέον σε άλλη χώρα !! Ναι, να μαζευτούμε όλοι οι βετεράνοι των σχέσεων που περιφέρονται εδώ, εκεί, παραπέρα…να κάνουμε και μεις parade!

  4. Δεν υπάρχει η παρέμβαση της ενοχλητικής πενηντάρας, κλαίω από τα γέλια! Όσο για το τι κάνει εντύπωση σε ένα μωρό είναι όντως απίστευτο… Κάθε φορά προσπαθώ να του τραβήξω την προσοχή με κάτι που εγώ νομίζω ότι θα του αρέσει και κάθε φορά βρίσκει κάτι άλλο, τελείως άκυρο για να ασχοληθεί….Η ιστορία με το γκράφιτι είναι πολύ συγκινητική, να είστε πάντα καλά και πάντα ερωτευμένοι!

    • ευχαριστούμε, ευχαριστούμε! Αναρωτιέμαι αν στην επιστροφή θα βρίσκει εξίσου συναρπαστικά τα ίδια πράγματα, εχέμ, ναι την κουρτίνα εννοώ, ή θα κολλήσει σε κάτι άλλο. Μα, δεν είναι συναρπαστικός ο κόσμος μέσα από τα μάτια του μωρού σου;

  5. Να τους χαίρεσαι τους γυαλοφορεμένους σου Στροβίλους με άχνη από τις μπουγάτσες και φιλιά που μυρίζουν κανέλα! Και σε άλλες όμορφες στιγμές, που θα γίνουν αναμνήσεις ηχηρές, σαν τα παλαμάκια του στην παρέλαση της χαρούμενης πλανεύτρας συμπρωτεύουσας 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s