κι οι μήνες είναι 9

Εννιά μηνών ο Μικρός Άνθρωπος, πιάνεται από τις άκρες των επίπλων και σηκώνεται όρθιος, όρθιος επαναλαμβάνω, αυτός που μέχρι ΧΘΕΣ δεν μπορούσε να στερεώσει τον λαιμό του και να κατευθύνει τα χέρια του εκεί που ήθελε, τώρα χτυπιέται σαν ΑΕΚτζής των 90’s αγκιστρωμένος πάνω στο κοτετσόσυρμα της σκεπαστής, ένα χαριτωμένο πρελούδιο στο τι πρόκειται ν’ ακολουθήσει στους επόμενους μήνες.

Καθόμαστε με τη φίλη στο καφέ και αυτός καμαρώνει στον καθρέφτη του ντεκόρ και γελάει στο αγοράκι που βλέπει να του γελάει ταυτόχρονα και η φίλη αναφωνεί με μάτια ολοστρόγγυλα σαν τα γυαλιά του Χάρι Πότερ “είναι ένας άνθρωπος, ένας άνθρωπος!” και μένουμε και οι δύο να τον κοιτάμε και ξέρω πως οι διπλανές παρέες στο μαγαζί μαζεύονται σιγά σιγά να την κάνουν μακριά από αυτές που ζουν ξεκάθαρα ένα LSD flashback και βεβαιώνουν η μία την άλλη πως δίπλα τους χοροπηδάει ένας άνθρωπος.

Ένας κανονικός άνθρωπος σου λέω.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s