εξηγώντας τα x-files

εσύ η single φίλη που ανεβοκατεβαίνεις την Ερμού και δεν μπορείς με τίποτα να καταλάβεις τι τους ήρθε και την έστρωσαν έτσι που αναγάγει την ισορροπία με πλατφόρμα σε near-death-experience, έχει δίκιο να παραπονιέσαι, ήμουν κι εγώ εκεί. Αλλά, πρέπει να σου πω ότι θα γίνεις μάνα και θα εκτιμήσεις κάποτε το μεγαλείο του πλακόστρωτου, αυτού του πλακόστρωτου που κουνάει ρυθμικά το καροτσάκι, ντούκου ντούκου από το Σύνταγμα και ο Μικρός Άνθρωπος ροχαλίζει ως το Accessorize άνετα, ενίοτε και πριν την είσοδο του Χόντου, την πρώτη είσοδο, θέλω να βρω τον οραματιστή αυτού του πεζόδρομου και να του στείλω λουλούδια. Εναλλακτικές διαδρομές: Μοναστηράκι-Θησείο, Θησείο-Γκάζι και σύσσωμη η Αρεοπαγίτου.

με την ίδια λογική άρχισα να συμπαθώ και τα περιστέρια, ναι, ναι, καλά διάβασες, εσύ το κορίτσι της πόλης που τα μισείς περισσότερο και από τις κάμπιες των πεύκων στα προάστια, τα περιστέρια φίλη μου είναι ο καλύτερος σύμμαχος της μάνας που μόλις έχει παραγγείλει καφέ, γιατί ο Μικρός Άνθρωπος τα χαζεύει μαγεμένος κι εσύ ξεκλέβεις μια γουλίτσα πριν χώσει πάλι τα χέρια του στα μαλλιά σου να τεστάρει πόσο γρήγορα μπορείς να δακρύσεις τραβώντας αυτήν τη φύτρα.

και σ’ αυτό το σημείο ας πούμε ένα μεγάλο Ευχαριστώ σ’ αυτούς τους αφανείς ήρωες, τους περαστικούς, τους διπλανούς, τους συνδαιτυμόνες και τους πισινούς στην ουρά του σούπερ μαρκετ που αναλαμβάνουν να απασχολήσουν το μωρό για μερικά πολύτιμα δευτερόλεπτα ώστε να πάρεις μια ανάσα και ν’ ανασυγκροτηθείς. Μακάρι το σύμπαν να τους το ανταποδώσει σε μια χιονοθύελλα καλής τύχης και ακόμα καλύτερου μεταβολισμού.

Advertisements

4 thoughts on “εξηγώντας τα x-files

  1. Μας αρέσει, σ’ εμάς τις singles, που μας δίνεις μια πιο πολύχρωμη – μαμαδίστικη οπτική για τα hot spots της Αθήνας που άφησες πίσω σου, για να ξανάρχεσαι και να απολαμβάνεις κοντά μας πού και πού! Καλές βόλτες, με ρυθμικά νανουρίσματα… Και χρόνια πολλά και πολύ πολύ πολύ ευτυχισμένα με τους Ανθρώπους -Μικρούς και Μεγάλους- που χωρούν στην καρδιά σου! 🙂

  2. Αυτό με τα πλακόστρωτα, πόσο αλήθεια! Το έζησα στις Σπέτσες και το Πάσχα και τώρα (και οι κανονικοί δρόμοι εκεί σαν πλακόστρωτα είναι), στα 10 μέτρα είχε γλαρώσει η μικρή!
    Άσχετο που μετά μου την ξυπνούσαν οι παππουδο-γιαγιάδες…

    • αχ, αυτοί οι παππουδο-γιαγιάδες, κι εδώ έτσι, κάνεις τα πάντα για να ηρεμήσει το μωρό κι εκεί που έχουν αρχίσει τα νυσταγμένα μάτια και γυρνάνε ανάποδα, αυτοί το αρπάζουν για αγκαλιές “γιατί τους έλειψε”. Αγάπη μόνο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s