Ocean 11

Και οι μήνες γίναν 11. Ο μικρός άνθρωπος τρέχει (κρατώντας πάντα τον δείχτη του δεξιού μου χεριού για ισορροπία), ανακάλυψε την ευτυχία του να χτυπάς τα πόδια σου στο πάτωμα, γελάει με τα τραγούδια που αυτοσχεδιάζω, τσιρίζει όταν τον κυνηγάμε, αρπάζει τα άλλα παιδάκια στο πάρκο από τα μανίκια. Τον κοιτάω ξανά και ξανά, εκεί καθισμένο στο χαλί και απολύτως συγκεντρωμένο στην μελέτη μιας ξύλινης κουτάλας και δεν το πιστεύω ότι είναι το ίδιο ανθρωπάκι που φέραμε σπίτι εκεί την μέρα, Τρίτη, κάτω από μισιγκανέζικη βροχή και το μεγαλύτερο ερωτηματικό που μπορεί να αιωρηθεί πάνω από το κεφάλι σου χωρίς να πέσει να πλακώσει.

Σε ένα μήνα θα περάσει πανηγυρικά κι επίσημα από το επίπεδο Μωρό στο ανεβασμένο Νήπιο, ένας άνθρωπος σε μικρογραφία που διασκεδάζει συγκεκριμένα βιβλία, προτιμά συγκεκριμένα φρούτα και όταν είναι κουρασμένος από τον πολύ χορό λυγίζουν τα πόδια του απροειδοποίητα. Έβγαλε και τα πρώτα του δόντια, ναι, ναι, άργησε αλλά τα κατάφερε, και τώρα έχει το χαμόγελο του κούνελου, πες μου, υπάρχει εικόνα που να λιώνει την καρδιά σου περισσότερο;

Το αγαπημένο μου όμως είναι όταν κάνει επίτηδες βλακείες για να γελάσω, δαγκώνει bread sticks και μένει έτσι περιμένοντας να τον προσέξω κι αφού με δει να ξεκαρδίζομαι το παίρνει πάλι στο χέρι του και ξεκαρδίζεται κι αυτός. Μα, πόσο αγόρι θεέ μου.

Και πόσο ιδανικός συνοδοιπόρος σ’ αυτήν την περιπέτεια της Κωνσταντινούπολης. Ο απόλυτος partner in crime που ήρθε να συμπληρώσει την ομάδα μας. Στο μετρό πιάνει ψιλοκουβέντα με τους διπλανούς, στο Τaksim κόβει δρόμο ανάμεσα σε διαδηλωτές και ΜΑΤ, στη βροχή απλώνει το χέρι έξω από το καροτσάκι για να πιάσει τις σταγόνες. Στα εμπορικά κέντρα μόνο χοροπηδάει με ανυπομονησία, αλλά αν τον καλοπιάσεις με ένα pop-up βιβλίο, γελάει και πάλι αμέσως. (Επί τη ευκαιρία, ας δώσω και την συμβουλή νούμερο σαράντα δύο χιλιάδες: να έχεις πάντα, ΠΑΝΤΑ ένα βιβλίο που δεν έχει χαζέψει στο σπίτι, μέσα στην diaper bag. Είναι ο μόνος τρόπος να ξαναμπεί στο καροτσάκι αφού γευτεί την γλύκα της βόλτας χωρίς περιορισμούς. Λειτουργεί ακόμα και στην πιο δύσκολη πίστα όλων: την αποχώρηση από την παιδική χαρά.)

Να σου πω και κάτι που σκεφτόμουν αυτές τις μέρες; Ο Μικρός Άνθρωπος κάνει την νομαδική ζωή μας τόσο εύκολη και την γεμίζει με τσιρίδες και χρωματιστά παιχνίδια στο πάτωμα, δεν θυμάμαι να ήμουν ποτέ τόσο ευγνώμων για κάτι όσο είμαι γι’ αυτό το παιδί που προσαρμόζεται τόσο εύκολα και που διασκεδάζει έτσι με κάθε περιπέτεια.

εξερευνώντας τον κόσμο με ένα τρίκυκλο

(εξερευνώντας τον κόσμο με ένα τρίκυκλο)

 

Advertisements

One thought on “Ocean 11

  1. Το παιδί είχε και πήρε! Έμοιασε στους κεφάτους γονείς του… Που του δίνουν κίνητρα να εξερευνά και να μαθαίνει, να απολαμβάνει τη ζωή στο τρίκυκλο και στα χοροπηδητά, στη βροχή και στα τρισδιάστατα βιβλία! Να τον χαίρεστε! Μερχαμπα!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s