a toddler’s almanac

το πρωί κάθεται στην αγκαλιά του μπαμπά του καθώς εκείνος διαβάζει ένα άρθρο από κάποιο ακαδημαϊκό σάιτ στο οποίο συνδέεσαι επώνυμα με κωδικό. Ο Μικρός Άνθρωπος χτυπάει το πληκτρολόγιο και με τα δυο χέρια, όπως είναι το νέο αγαπημένο του παιχνίδι και διαπιστώνουμε με τρόμο ότι στο τέλος του άρθρου έχουν ανέβει ΔΥΟ σχόλια από το προφίλ του μπαμπά του με το βαρύγδουπο KJNMJX;KHG;SDH;FGLHKSLD;HK;HDGDLH;.

το μεσημέρι πηγαίνουμε βόλτα στο πάρκο της γειτονιάς, χωρίς καρότσι, χωρίς μάρσιπο, εγώ κι αυτός και τα μπουφάν μας, περπατάει και σκάω από υπερηφάνεια, μιλάμε σαν να έχουμε βγει περίπατο με φίλους, δηλαδή εγώ μιλάω κι αυτός τσιρίζει, τον κρατάω από το αριστερό χέρι και χρησιμοποιεί το δεξί για να εξερευνήσει όλα τα πεσμένα φύλλα στο πεζοδρομιο. Και τα καγκελάκια, τους θάμνους, τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Ιδανικά θα ήθελε να μελετήσει και κάθε γόπα/σκουπίδι/πατημένη τσίχλα, αλλά δεν τον αφήνω η κακούργα και πολύ τον αναστατώνω. Διαμαρτύρεται αλλά κάνω υπομονή 5-6 δευτερόλεπτα, όσο είναι το attention span του, κάτι απείρως εκνευριστικό όταν προσπαθώ να του διαβάσω παραμύθια, αλλά πολύ χρήσιμο όταν επιμένει να πάρει αγκαλιά το πιατάκι με το νερό που έχουν αφήσει για τα αδέσποτα. Να εκεί που θεωρεί το πιατάκι θέμα ζωής ή θανάτου, θα περάσει ένα μηχανάκι, ένα αεροπλάνω, έστω μια μύγα και θα το ξεχάσει αμέσως.

στην επιστροφή από το πάρκο, ζήσαμε το  μεγαλείο της συνάντησης με ένα άλογο, κανονικό άλογο, το έχει ένας μανάβης που περιφέρεται στις γειτονιές, (ναι, ναι ακόμα και στο δικό μας αμερικανοποιημένο προάστιο, ναι μέσα στο δρόμο, να δεις με τι κατανόηση περίμεναν οι οδηγοί τον μπροστινό που αγόραζε λεμόνια) και εγώ έκανα πάρτι, α-χα σκέφτηκα, θα τον εντυπωσιάσω και του έδειξα το άλογο κι εκείνος το χάζεψε για λίγο και μετά του γύρισε την πλάτη (μάλλον πέταξε μια μύγα προς την αντίθετη κατεύθυνση) και εγώ έμεινα έξαλλη να του επισημαίνω πως είναι ένα Α-ΛΟ-ΓΟ, ποιο παιδάκι δεν τρελαίνεται με κάτι τέτοια και μετά θυμήθηκα πως είναι μόλις ενός έτους, δεν έχει σημασία και δράκο να δει στην ταράτσα μας, δεν ξέρει ακόμα τι είναι καθημερινότητα και τι εξαιρετικό, από την δική του σκοπιά μπορεί αυτό το άλογο να είναι εκεί σε κάθε βόλτα, μαζί με τον εν λόγω δράκο, γιατί να ξοδέψει τον ενθουασιασμό του;

ααααα, ενός έτους είπα και θυμήθηκα, σήμερα είναι τα πρώτα του γενέθλια. Μεγάλη μέρα, γίνεται επίσημα νήπιο, γιορτάσαμε με πικνικ σε άλλο πάρκο, μεγαλύτερο, εγκαινίασε και την στριφογυριστή τσουλήθρα σήμερα, έτσι για το καλό, από πάρκο σε πάρκο έπεσε για ύπνο αδιαμαρτύρητα, κι εγώ έχω ησυχία να σου γράψω. Επίσης έχω ησυχία να χαζέψω φωτογραφίες, όλες τις φωτογραφίες του Μικρού Ανθρώπου, ξεκινώντας από εκείνες τις αφελείς slefies που βγάζαμε με τον μπαμπά του στο μαιευτήριο με την κοιλιά να πιάνει όλο το πλάνο, αυτές που θα μπορούσαν να έχουν λεζάντα “δεν ξέρετε τι σας περιμένει” και συνεχίζοντας αυτές που έχει αποκοιμηθεί σε αστείες πόζες, εκείνη που γελάει για πρώτη φορά, αυτές στα χιόνια του Μίσιγκαν με τα χειμερινά ολόσωμα φορμάκια με κοινό θεματικό άξονα τις αρκούδες, αυτές στο σπίτι με τα παιχνίδια του, τις κοντινές στα πατουσάκια, αυτές που μια μέρα δείχνουν ότι ξύπνησε με μαλλιά και μια άλλη με τη δυνατότητα κάθεται χωρίς την βοήθεια τριών μαξιλαριών, ένα σλάιντ σόου που δείχνει μια μικροσκοπική τσίχλα να γίνεται άνθρωπος σιγά σιγά. Ένας χρόνος λοιπόν, 365 μέρες που ξυπνάμε με ένα ανθρωπάκι εκεί΄ανάμεσά μας να γελάει χωρίς κανέναν σεβασμό στην ώρα.

τώρα που μιλάμε, πέρσι, τέτοια ώρα, μόλις τον γνωρίζαμε, τον καλωσορίζαμε και τον αγαπούσαμε ήδη. Στην συνέχεια, τον συμπαθήσαμε κιόλας.

BABY-BIRTHDAY-CAKE

(φωτό από την Huffington Post, εμείς φάγαμε την σοκολάτα “για το καλό της μέρας” κι εκείνος τα φρούτα του, ελπίζω να μην το πληρώσω με έξαλλη εφηβεία κάποτε, αλλά δεν του δίνουμε ακόμα ζάχαρη).

Advertisements

8 thoughts on “a toddler’s almanac

  1. Χρόνια του πολλά! Να τον χαίρεστε! Υπέροχη η σημερινή ανάρτηση! Πάλι καλά να λες που δεν έφαγε φρίκη με το άλογο. Εμείς δείξαμε στη μικρή μια αγελάδα και έκλαψε με μαύρο δάκρυ!

    • χαχαχαχα, θα το έχω υπόψη μου την επόμενη φορά, να μην τον πάω πολύ κοντά! Ευχαριστούμε για τις ευχές.

  2. Πόσο κοινή είναι η καθημερινότητά μας! Χαρά και κούραση, ενθουσιασμός και εκνευρισμός εναλλάσονται και δίνουν μάχη για το ποιος θα στρογγυλοκαθίσει στο μέσα μου…

    • ναι, και απίστευτη τρυφερότητα μαζί με τον πονοκέφαλο των νεύρων που πιέζεις για να μην αποκτήσει ψυχολογικά από τον απότομο τρόπο που μιλάς.

  3. Το γίνεται όταν η μονάκριβη κόρη σου ανακαλύψει τα μονάκριβα βιβλία σου; Πώς αντιδράς όταν συνειδητοποιείς ότι τα δύο υπέροχα χεράκια σκίζουν το εξώφυλλο του πρασίνου ακρογοαλιου ενώ αυτή χτυπιέται από χαρά;;;;η ενός πλέον έτους Μανια μεγαλώνει ήρεμα,εγώ πάλι ψάχνω γ ψυχολόγο!!!

    • τι γίνεται; εγκεφαλικό γίνεται. Μα, δεν είναι αστείο πόσο χαίρονται ειδικά όταν κάνουν κάτι τόσο απαγορευμένο;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s