crayons

σε μία έμπνευση της στιγμής, κολλάμε μερικές λευκές Α4 στο πάτωμα, βγάζουμε τα  crayons που μάλλον είχαν ξεμείνει από κάποιο ντάινερ και δείχνω στον Μικρό Άνθρωπο πώς να ζωγραφίζει. Τσιρίδα ενθουσιασμού και η κηρομπογιά μπαίνει αμέσως στο στόμα. Όχι, όχι, αγάπη μου, να, δες, την χρησιμοποιούμε για μουντζούρες. Κι άλλη τσιρίδα ενθουσιασμού και συγκεντρώνεται στο να ξεκολλήσει τα χαρτιά από κάτω, να φάει τα κομματάκια που σκίζει και στο μεταξύ να κρύψει και τις κηρομπογιές στο αγαπημένο του σημείο (πίσω από τον καναπέ, όπου πετάει τα πάντα). Κάτι μου λέει ότι στους 13 μήνες είναι λίγο μικρός για τις καλές τέχνες.

Περνάω αυτήν την παράνοια που από τη μία βιάζομαι να μεγαλώσει για να παίζουμε με lego και χειροτεχνίες, από την άλλη σοκάρομαι όταν τον βλέπω να τρέχει και συνειδητοποιώ ότι αυτό ήταν, πάει τελείωσε, δεν έχω πια μωρό, στη θέση του ξεπήδησε ένα νήπιο που θεωρεί την αγκαλιά τιμωρία και θέλει να εξερευνήσει τα πάντα. Ειδικά όσα δεν του επιτρέπονται. Μερικές φορές οι αντιδράσεις του στο “όχι” είναι τόσο έντονες που αναρωτιέμαι μήπως με πήρε ο ύπνος και αντί για 13 μηνών είναι στην πραγματικότητα 13 χρονών, τόση τσαντίλα πια μόνο οι έφηβοι.

Μιλώντας για τσαντίλα, έπρεπε να τον δεις εχθές που γύρισα μετά από ολήμερη βόλτα (η ΚΑΛΥTEΡΗ μέρα μου στην Ίστανμπουλ, είχε καφέδες και μουσεία και περπάτημα, αχ η πολυτέλεια του αργού περπατήματος στην ωραία πόλη με φίλες και χωρίς κανένα άγχος για επιστροφή, α, ναι, ξέχασα να σου πω, είναι οι έλληνες παππούδες εδώ duh!), γύρισα που λες από το ρεπό μου και το νήπιο-έφηβος μού κρατούσε μούτρα, λες και δεν έχουμε περάσει τους τελευταίους 13 μήνες κολλημένοι ο ένας στον άλλο, λες και τον παρατάω έτσι συχνά και έχει βαρεθεί πια αυτήν την κατάσταση, μου έκλεισε και δυο πόρτες στα μούτρα, αλλά αυτό δεν το πήρα κατάκαρδα γιατί το κάνει ακόμα και όταν είναι χαρούμενος.

Καλό το attachment parenting (with a twist) αλλά χρειάζομαι και τον χρόνο μου, του εξηγώ, κι αυτός αρπάζει τον βάτραχο που του πήραμε και τον φοράει στο λαιμό του σαν στηθοσκόπιο. Δεν ξέρω αν εννοεί πως θα φάει τα νιάτα του στους γιατρούς με τα μπερδεμένα μηνύματα που του στέλνω, αλλά πιστεύω ότι συνεννοηθήκαμε. Απλώς την επόμενη μέρα που με είδε να φοράω τα παπούτσια μου, έφερε κι αυτός τα δικά του, εντάξει, από εδώ και πέρα οι βόλτες μας θα είναι ταυτόχρονες συμφωνήσαμε, κανείς δεν θα μένει σπίτι κλειδωμένος, βγαίνω εγώ με φίλες, βγαίνει κι αυτός στο πάρκο με τους παππούδες, δίκαια πράγματα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s