toddling stories

Δεκατεσσάρων μηνών σήμερα ο Μικρός Άνθρωπος, η φίλη τον περιέγραψε πιο εύστοχα απ’ όλους, είναι στο στάδιο “μωράνθρωπος”, εκεί που τον καμαρώνεις να χειρίζεται πιρούνι και κουτάλι μόνος του και λες “αχ, μεγάλωσε, είναι ένας κανονικός άνθρωπος,” έρχεται το βράδυ και κουλουριάζεται σαν μπαλίτσα δίπλα σου και κοιμάται χωρίς καμία επίγνωση για το πόσο μεγάλος πειρασμός είναι αυτά τα απροστάτευτα μαγουλάκια (και τα πατούσια, και η κοιλιά) και είναι και πάλι μωράκι, στο μεταίχμιο, ακριβώς, που αν αφεθώ στο ένστικτο της ελληνίδας μάνας με βλέπω να τον τσιμπολογώ έτσι και στα 30 του, αλλά όχι, τα είπαμε αυτά, τον μεγαλώνουμε για να γίνει ανεξάρτητος.

Μιλώντας για ανεξαρτησία, πρέπει να τον δεις όταν μπαίνει στο σπίτι η Νίκη, η Άγια Νίκη που έρχεται μερικά απογεύματα να παίξει μαζί του και να πάρω μια ανάσα, με το που την βλέπει με παρατάει, τσιρίζει και τρέχει να της δώσει φιλάκι. Είναι οι μέρες που δεν χρειάζεται καν να το σκάσω από την πόρτα, είναι πολύ απασχολημένος να παίζει μαζί της, χαίρομαι και ζηλεύω ταυτόχρονα, κυρίως όμως χαίρομαι, μα πόσο σίγουρος είναι για μας που μπορεί να κάνει καινούργιες φιλίες χωρίς άγχος, τρία ζήτω για το attachment parenting, αυτή η μέση που κατέστρεψα για να τον κουβαλάω στο έργκο μπέιμπι μήνες και μήνες, τώρα αποδίδει.

14 μήνες σου λέω, και τώρα ζωγραφίζει κανονικά, κατάλαβε ότι οι κηρομπογιές δεν είναι μόνο για μασούλημα,  για την ακρίβεια γυρίζει και τις σελίδες για να βρει καθαρή όταν έχει τελειώσει, είναι λίγο μινιμαλιστής θα έλεγα, αφαιρετικός, λέει τα πάντα με δυο-τρεις μολυβιές. Ο εικαστικός Νονός του είναι πολύ περήφανος με τα έργα που του δείξαμε στο skype, ήδη τους φαντάζομαι να κάθονται και να δημιουργούν μαζί, μα τι τυχερό παιδάκι να έχει στη ζωή του τέτοιους υπέροχους ανθρώπους.

Τα δεύτερα Χριστούγεννα της ζωής του πέρασαν χωρίς πολλούς εορτασμούς, τη μέρα που σκεφτήκαμε να στολίσουμε δέντρο για το καλό, πήγαμε σ’ ένα εστιατόριο όπου κυνηγούσαμε τον Ορφέα όλη την ώρα καθώς ξεκρεμούσε μία μία τις μπάλες από το εκεί δέντρο και τις έκρυβε κάτω από τα τραπέζια των διπλανών μας. Αυτό κάπως διευκόλυνε την απόφασή μας, όσο να πεις.

Και η δεύτερη πρωτοχρονιά της ζωής του θα τον βρει να κοιμάται (ελπίζουμε) αλλά δεν πειράζει, τουλάχιστον ζήσαμε στιγμές χριστουγεννιάτικης ευτυχίας εδώ με τα χιόνια, όπου σαν γνήσιος Μισιγκανέζος ο Ορφέας ήταν ο μόνος άνθρωπος κάτω του ενός μέτρου που κυκλοφόρησε στην Κωνσταντινούπολη εκείνες τις μέρες.

Advertisements

3 thoughts on “toddling stories

  1. Τι εννοείς όταν λες ότι χρησιμοποιεί πιρούνι κ κουτάλι;;;;η (συνομήλικη) Μανια δεν αφήνει ν πλησιάσει πιάτο,το αναποδογυρίζει!!! Κ επιπλέον,από τέτοια ηλικία ζωγραφική;;;; Ούτε που μου είχε περάσει από το μυαλό..δε φοβάσαι μη φάει το μπλοκ/τις μπογιές;;;;((εντάξει,μάλλον απέχω πολύ από τη σύγχρονη μάνα με τα συνεχή ερεθίσματα που μέχρι πριν λίγο νόμιζα ότι είμαι!!!!))

  2. εντάξει, ας πούμε τα πράγματα όπως είναι: τα μπολάκια του τα αναποδογυρίζει ακόμα, αλλά μετά από ΆΠΕΙΡΕΣ προσπάθειες τους τελευταίους μήνες έχει καταφέρει να του δίνουμε το κουτάλι γεμάτο και να το βάζει στο στόμα του. Μεγάλη πρόοδος από τις πρότες φορές που κατέληγε μάλλον στα μαλλιά του το περιεχόμενο. Το ίδιο και με το πηρούνι. Προσπαθεί κάπου κάπου να πιάσει και μόνος του πράγματα, αλλά συνήθως του τα γεμίζουμε εμείς κι αυτός αναλαμβάνει τα υπόλοιπα. Σε περιειδοποιώ όμως, η διαδικασία προϋποθέτει ΠΟΛΥ σφουγγάρισμα. Και ένα feeding mat που βρήκαμε στο amazon για να σώσουμε το παρκέ.
    Και η “ζωγραφική” είναι υπερβολή, περισσότερο μουτζούρες αδέξιες. Τις περισσότερες φορές έχει μια κηρομπογιά στο στόμα και μία στο χέρι και έτσι δημιουργεί. Και ναι, ακόμα σκίζει, τσλακώνει, μασάει τα πάντα, αλλά κάπου κάπου το πετυχαίνει και είμαστε πολύ περήφανοι. Να σου πω την αλήθεια, μόνος του ξεκίνησε κάποια στιγμή που με είδε να γράφω με στυλό (σπάνιο φαινόμενο ομολογουμένως) και το πήρε από το χέρι μου και άρχισε να τραβάει γραμμές κι αυτός. Ο πρώτος του καμβάς ήταν η αντζέντα μου, χαχαχαχα. Ε, και μετά προσπαθήσαμε να το ενισχύσουμε, πριν κανά μήνα ούτε που νοιαζόταν, αλλά τώρα σιγά σιγά ενθουσιάζεται.
    Θα ήθελα να πάρω το credit ότι εγώ τον έκανα να δείξει ενδιαφέρον, αλλά η αλήθεια είναι πως μόνος του είχε την περίεργεια. Απλώς αποφασίζεις πως το σπίτι σου θα είναι είναι ένα διαρκές χάος και την αφήνεις να δοκιμάζει τα πάντα.
    Καλή χρόνια!!

    • Ουφ,ηρέμησα τώρα…έκανα πάντως μια προσπάθεια να την αφήσω να δοκιμάσει ν φάει μόνη της…αλλά κατέληξα να την κάνω μπάνιο!!!!!το δικό μου σπίτι δυστυχώς δε μπορεί ν είναι χάος,o σύζυγος έχει ωροσκόπος παρθένο!!!
      Καλή υπομονή…!(και να γράφεις πιο συχνά με στυλό,έχει πλάκα!!!)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s