daycare blues

τον αφήσαμε τον Μικρό Άνθρωπο στον σταθμό και εκείνος ούτε που πετάρισε βλέφαρο, έτρεξε και πήρε όσα τρενάκια και φορτηγά χωρούσαν στην αγκαλιά του και κάθισε να παίξει. 

Δηλαδή, τώρα μπορούμε να φύγουμε; κοιταζόμαστε με τον Σύζυγο. Μάλλον. 

Σου λένε ότι η πρώτη μέρα στο daycare είναι δύσκολη και για σένα, αλλά μέχρι τώρα γελούσα ειρωνικά, “δύσκολη;” επαναλάμβανα η ανίδεη, “σιγά!”. Τόσο καιρό το περίμενα, με είχα οριακά φανταστεί να τρέχω και να παραγγέλνω ένα κοκτείλ πρωί πρωί για να γιορτάσω τις πρώτες ώρες πραγματικής ελευθερίας. Αλλά, το τελευταίο που ήθελα ήταν να αφήσω αυτόν τον άνθρωπο των 22 μηνών εκεί μόνο του. Και να κλάψει; Θα ξέρουν οι δασκάλες του ότι χρειάζεται μια αγκαλιά; Ότι συνηθίζει να πιάνει τον αντίχειρά σου για να στηριχτεί όταν θέλει βοήθεια να σκαρφαλώσει κάπου; Ότι γελάει αν του γαργαλάς την κοιλιά; 

Φύγαμε και το χρειαζόμουν το κοκτέιλ, όχι από χαρά, αλλά για να συνέλθω. Κάθισα σε ένα κοντινό καφέ με το κινητό δίπλα μου. Κάθε τόσο το άνοιγα μόνο και μόνο για να σιγουρευτώ ότι δουλεύει, ότι έχω σήμα, ότι αν με πάρουν από το σταθμό θα μπορούν να με βρουν και να τρέξω αμέσως, να τον πάρω στην αγκαλιά μου και να χαθούμε στον ονειρικό κόσμο του homeschooling. Κι αυτή η ελευθερία, λίγο overrated δεν είναι; Δεν είμαι έτοιμη σου λέω. 

Το μεσημέρι πήγα να τον πάρω κι έφτασα λίγο νωρίτερα. Κρυφοκοίταξα την παιδική χαρά στον κήπο του daycare. Νατος, αυτή η μικρή μπλε μπλουζίτσα που χοροπηδάει είναι ο δικός μου, το ανθρωπάκι μου, κοίτα πόσο χαίρεται. Αναστέναξα ανακουφισμένη. Όταν ήρθε η ώρα, μπήκα στην τάξη του. Έκλαιγε γοερά καθισμένος στο πάτωμα. Είχε χρειαστεί να αποχωριστεί ένα τρακτέρ που δεν μπορούσε να φέρει μέσα μαζί του. Τα κορδόνια του ήταν λυμένα. Δεν ξέρω γιατί αυτή η λεπτομέρεια με εκνεύρισε τόσο πολύ. Ήθελα να φωνάξω στις υπεύθυνες εκεί ότι θα μπορούσαν τουλάχιστον να δέσουν τα κορδόνια του για να μην πέσει. Και να τον πάρουν αγκαλιά. Και να του δώσουν κι αυτό το γαμοτρακτέρ να ησυχάσει, σιγά το πράγμα. Δεν είπα τίποτα. Τις ευχαρίστησα και τον σήκωσα από το πάτωμα. 

Ακολουθείς καινούργιους κανόνες και σου είναι δύσκολο αγάπη μου. Απάντησε στη δική του γλώσσα που ακόμα δεν θυμίζει τίποτα από τις τρεις που προσπαθούμε να του μάθουμε. Ακολουθώ κι εγώ καινούργιους κανόνες και μου είναι πάρα πολύ δύσκολο του εξομολογήθηκα. 

Πρέπει να εμπιστευτώ τις κοπέλες που τον προσέχουν τα πρωινά. Πρέπει να τον αφήσω να μάθει ότι δεν μπορεί να έχει πάντα αυτό που θέλει. Πρέπει να συνηθίσω ότι μπορεί να χρειαστεί να σκαρφαλώσει κάπου και δεν θα είμαι εκεί να του δώσω τον αντίχειρά μου για ισορροπία. 

Νομίζω ότι θα αρχίσω ένα γκρουπ υποστήριξης για τις μαμάδες που τα παιδιά τους ξεκινάνε φέτος παιδικό σταθμό για πρώτη φορά. 

 

Advertisements

11 thoughts on “daycare blues

  1. Αύριο θα πάω να τη γράψω κ από Δευτέρα ξεκινάει κανονικά….το ότι σε καταλαβαίνω είναι λίγο….κ τ έπαιζα κ μοντέρνα,τρομάρα μου…..

      • (νωρίς νωρίς απαντώ!!) Ζήσαμε κυριολεκτικά μεγάλες στιγμές..Τις τρεις πρώτες μέρες πλάνταξε,2 ώρες κάθε μέρα έκλαιγε..την τέταρτη έπαιζε με τα τρακτέρ(????)..Την πέμπτη το πρωί μου ζητούσε βόλτα κ μόλις κατάλαβε πού πάμε έκλαιγε..Μόλις φτάσαμε πήγε ν παίξει κ δέκα λεπτά πριν φτάσω κοιμήθηκε..Άλλες δυο μέρες προσαρμογή κ μετά κανονικά..Πάντως ο πρωινός καφές χωρίς το άγχος της Μάνιας έχει πραγματικά αξία ανεκτίμητη!!!!!

  2. Γράψε κι εμένα στο γκρουπ, η σημερινή πρώτη μέρα προσαρμογής ήταν καλή, αλλά από δω και πέρα ξεκινάνε τα δύσκολα νομίζω…

  3. Λοιπόν εννοείται ότι με γράφεις πρώτη πρώτη στο group, και κάνουμε και περιοδείες αν θέλεις! Πέρασα την προσαρμογή με τη μικρή, στο τσακ ήμουν να την πάρω στο σπίτι (έχω γράψει σχετικό ποστ) και τώρα την περνάω με τη μεγάλη στο νηπιαγωγείο, αλλά πρόκειται για υποχρεωτική εκπαίδευση αχαχα και δεν μπορώ να την πάρω σπίτι. Επίσης να το ψάξουμε λίγο αυτό το homeschooling, σε τόσες χώρες επιτρέπεται, κάτι θα ξέρουν κι αυτοί! Συμπάσχω και περιμένω νεότερα! Ελένη

  4. etsi einai akribws sthn arxh… ki egw thumamai thn prwth mera na phgainw na ton parw to apogeuma kai na ton briskw me mia trixa kolhmenh sto xeri tou… me phrane ta klamata sto autokinhto… twra mou fainetai ligo xazo…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s