terrific twos.

είναι δύο χρονών και κουνάει το κεφάλι του με ένα σαφές “όχι” σε όλες τις ερωτήσεις μου. Αντιστέκεται στα μπουφάν, τα σκουφιά και τα γάντια και μετά κλαίει γιατί κρυώνουν τα δαχτυλάκια του. Εχθές κάλυψε τον φίλο του τον Ματίας με μαξιλάρια του καναπέ και μετά τον αποκάλυψε για ένα θριαμβευτικό peekaboo φινάλε. Όταν κάνει κάτι που του ζητάμε χειροκροτεί μόνος του, δίνει συγχαρητήρια στον εαυτό του. Το ίδιο και όταν καταφέρει να σκαρφαλώσει στην καρέκλα, να αναποδογυρίσει μαζί της και να προσγειωθεί στο πάτωμα αλώβητος. Κλαπ, κλαπ, επιζήσαμε και σήμερα. Πέρασε εβδομάδες διαλύοντας τις τακτοποιημένες στοίβες με φύλλα στα γκαζόν των γειτόνων μας, ήταν μεγάλος πειρασμός αυτοί οι μαλακοί λοφίσκοι, διασκέδασε το φθινόπωρο όπως έπρεπε. Και τώρα χοροπηδάει πάνω στο χιόνι κι αφήνει μικροσκοπικά αποτυπώματα, ακολουθήσέ τα και θα δεις ότι ένα δίχρονο δεν θα ενώσει ποτέ το σημείο Α με το σημείο Β με μια ευθεία γραμμή, ξεχνιέται και τρέχει προς κάθε κατεύθυνση, κάνει στάσεις σε κάθε πετρούλα, κλαδί και αγνώστου ταυτότητας πεταμένα αντικείμενα, κάνει κύκλους γύρω από τον εαυτό του, μας παίρνει σχεδόν 20′ να διασχίσουμε τα 2 τετράγωνα που μας χωρίζουν από το σπίτι του Ματίας.

IMG_0713

αυτό που θέλω είναι να αποτυπώσω κάπως τις μικρές λεπτομέρεις, αυτές που φοβάμαι ότι θα χαθούν, δεν προλαβαίνεις να τις φωτογραφίσεις, δεν προλαβαίνεις να τις καταγράψεις, αλλά δεν πρέπει ποτέ στη ζωή σου να ξεχάσεις αυτά τα δευτερόλεπτα μετά το μπάνιο που τρέχει γυμνός τσιρίζοντας και πέφτει στην αγκαλιά σου (και σε βρέχει φυσικά, αλλά χαλάλι αυτή η σφιχτή αγκαλιά) ή τα αστεία που ανακαλύπτει μόνος του και ξεκαρδίζεται όπως εχθές που προσγείωσε ενα διαστημόπλοιο πάνω στο κεφάλι μου και του φάνηκε τρομερά πετυχημένο μπας-σε-καλό-μας, δεν σταματούσε να γελάει.

είναι τρομερά εξαντλητική η ζωή με ένα νήπιο, ειδικά αν δεν θέλεις να το παρκάρεις μπροστά στο ipad όλη την ώρα (αν και διάβασε αυτή τη νέα οδηγία, είναι σίγουρα πιο ρεαλιστική από το προηγούμενο απόλυτο “όχι οθόνη πριν τα 2”), δοκιμάζει τα όριά σου και σε απορροφά με τέτοιο τρόπο που δεν μπορείς να είσαι σε τίποτα άλλο καλός ταυτόχρονα. Κι εδώ πρέπει φυσικά να σπεύσω και να συμπληρώσω ότι η αγάπη που παίρνεις αξίζει τον κόπο και άλλα τέτοια κλισέ που εντυπώνονται αυτόματα στον εγκέφαλό σου την ώρα της επισκληριδίου, αλλά θα σε καταπλήξω, δεν έχω να σου πω τίποτα τέτοιο. Δεν το κάνω για την αγάπη (αυτήν θα την είχα ακόμα και αν τον άφηνα να βλέπει καρτούν όλη μέρα αντί να τον τρέχω από story time σε story time στη βιβλιοθήκη). Απλώς είναι τόσο συναρπαστικό να βλέπεις έναν καινούργιο άνθρωπο να μεγαλώνει και να εξελίσσεται και να γίνεται κάτι πιο χειροπιαστό από το “μωράκι σου” που δεν μπορείς παρά να αφεθείς σ’ αυτό και να το ζήσεις μαζί του στο έπακρο. Και να σου πω την αλήθεια μου, αντιστάθηκα για λίγο, είχα αυτόν τον φόβο ότι θα σταματήσω να είμαι cool και ενδιαφέρουσα αν παραδεχτώ ότι διασκεδάζω να φτιάχνω ελέφαντες με play-doh, αν παραδεχτώ ότι το να φροντίζω ώστε να έχει δημιουργικά ερεθίσματα και να ασκεί την περιέργειά του ο γιος μου είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες δουλειές που έχω αναλάβει ποτέ. Και έχω περασει περιόδους που έχω απορροφήθεί από το γραφείο με τον ίδιο ισοπεδωτικό τρόπο, έχω ξενυχτήσει, κουραστεί, αρρωστήσει, πορωθεί, κολλήσει εμμονικά, όλο το φάσμα, και το αποτέλεσμα ήταν μερικά τεύχη που μόνο εγώ θυμάμαι (και η σκονισμένη μου βιβλιοθήκη).

Δύο χρονών ο Ορφέας, 24 τεύχη, τρεις ήπειροι και 4 μετακομίσεις αργότερα, βρίσκω στο ντουλαπάκι του στον παιδικό τη ζωγραφιά που έφτιαξε για το Thanksgiving. Και ξέρω ότι στις ευχαριστίες μου, αυτός ο άνθρωπος θα είναι στην κορυφή της λίστας πάντα.

IMG_0739

Advertisements

One thought on “terrific twos.

  1. Πόσο (μα πόσο) συμφωνώ…Η 25 μηνών Μάνια κλαίει ακόμη όταν μπαίνει στο σχολικό,εγώ όμως για τίποτα στον κόσμο δεν θα την άφηνα για δεύτερη συνεχή χρονιά στα χέρια της ελληνίδας γιαγιάς…Την ακούω να προσπαθεί ν αναπαράγει τραγουδάκια, φουσκώνω σας παγόνι όταν λέει όλο το “φεγγαράκι μου λαμπρό”(κι ας είμαι η μόνη που καταλαβαίνει τα λόγια, έλιωσα την πρώτη φορά που με φίλησε αυθόρμητα..Την κοιτάζω σαν χαζή κ αισθάνομαι πραγματικά υπερήφανη που δεν παρεκκλίνω από τις απόψεις μου, που το παιδί κοιμάται στις 9,τρώει υγιεινά κ δε βρίσκεται σε χώρους καπνιστών(εξαιρείται το σπίτι της προαναφερθείσας γιαγιάς :-/)..προσπαθώ συνεχώς ν βρω τα κατάλληλα ερεθίσματα,της λέω μπράβο σε ο,τι καινούριο κάνει και αγνοώ επιδεικτικά όσους μου λένε αυτοβούλως ότι την έχω σαν στρατιωτάκι…(άσχετο το τελευταίο αλλά κάποτε έπρεπε να το πω!!!)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s