little socialite

ο μικρός άνθρωπος στο έργκο μπέιμπι κουνάει χαρούμενος τα ποδαράκια του. Ήδη καταλαβαίνει την λέξη βόλτα και στήνεται στην πόρτα (όχι, δεν φέρνει λουρί να το αφήσει στα πόδια μου), σήμερα έμαθε και τη μεγαλειώδη “playdate” που πολύ φοριέται εδώ στα εξωτερικά. Πάμε στη γειτόνισσα, την μόνη Βρετανιδοτουρκάλα που ήρθε στο πάρκο και μπορέσαμε να συνεννοηθούμε σε κοινή γλώσσα.

“είναι η ώρα της Άριας να φάει, έχουμε σούπα, θέλετε;”. Όχι δεν θέλουμε, αλλά ετοιμαζόμαστε για το σπλάτερ μέχρι που μπαίνει στο δωμάτιο η Φιλιππινέζα. Στ’ ορκίζομαι νομίζω πως άκουσα και στο background μουσική έπους στα όρια της Τροίας ή των 300, ξέρεις κάτι πολύ ηρωικό και χολιγουντιανό και όλα σε αργή κίνηση με ανεμπιστήρα να φυσάει τα μαλλιά πίσω. Η Φιλιππινέζα έφερε και την 18μηνη Άρια σε μια καρεκλίτσα με ρόδες και άρχισε να την ταίζει, ενώ η γειτόνισσα και φίλη συνέχισε να πίνει το τσάι της ανενόχλητη. Κάτι μέσα μου ράγισε, ζήλεια ήταν, ζήλεια και η σκέψη εκείνης της στοίβας με τα ρούχα μου δίπλα στο πλυντήριο, σημερινή σοδειά, κάθε γεύμα, σνακ και πειραματισμός του Ορφέα και ένα λερωμένο outfit, λύγισα η γυναίκα, θέλω κι εγώ μια Φιλιππινέζα αποφάσισα, την θέλω περισσότερο και από μια μπλε Chanel 2.55 με χρυσή αλυσίδα, περισσότερο και από ένα εισιτήριο να γυρίσω τον κόσμο, περισσότερο και από τον θαυματουργό μεταβολισμό του imdb που όλες τρώνε μπέργκερ και πάει κατευθείαν στη γράμμωση. Φυσικά, δεν θα μπορέσω να έχω τίποτα από τα παραπάνω.

Αλλά, ακόμα και με τη Φιλιππινέζα και τη Γιαγιά από δίπλα, η Γειτόνισσα ήταν αυτή που έτρεχε κι έπαιζε με την κόρη της, εκείνη άρπαζε τα μικρά χεράκια πριν επιτεθούν στα απροστάτευτα μαγουλάκια του Ορφέα (έπαιξε με ΟΛΑ τα παιχνίδια της, τι να κάνει κι αυτή, έφτασε στα όριά της), εκείνη χώθηκε μέσα στο τούνελ από το imaginarium για να δείξει στον δικό μου νήπιο πώς να περάσει στην άλλη πλευρά. Έγκυος στο δεύτερο μωρό κάθισε οκλαδόν στο πάτωμα και φυσούσε bubbles για να τις κυνηγάνε και να τις σπάνε τα παιδιά μας τσιρίζοντας χαρούμενα. Δεν έχει σημασία πόση βοήθεια έχεις στα πρακτικά τελικά, εσύ παραμένεις η αγαπημένη σύντροφος για παιχνίδια, ακόμα και με την ναυτία του πρώτου τριμήνου. Η Γειτόνισσα είναι φανταστική μητέρα και ο λόγος να μην πιστεύεις σε κανένα από τα κλισέ των κακομαθημένων από τα προάστια της Κωνσταντινούπολης.

Και ο Ορφέας γύρισε από το πρώτο του playdate μ’ αυτή τη γλυκιά κούραση του παιχνιδιού –και με 2 καινούργιους μώλωπες, αυτό το παιδί αποφάσισε πως το να περπατάει δεν είναι αρκετό, άρχισε να ΤΡΕΧΕΙ κιόλας, στο σπίτι φτύνανε τον κόρφο τους Γειτόνισσες, Φιλιππινέζες και Γιαγιάδες που δεν έχουν αγόρι. (Ακόμα).

Αλλά, ρε παιδί μου, βάλσαμο στην ψυχή και της μάνας ένα απόγευμα σε άλλο σπίτι, είσαι με ανθρώπους που σε καταλαβαίνουν και ο μικρός άνθρωπος είναι σε καινούργιο περιβάλλον, δεν υπάρχει περίπτωση να γκρινιάξει, πέφτει, σηκώνεται και συνεχίζει ακάθεκτος ακόμα και με την κοκκινίλα στο κούτελο, τόσα πραγματάκια έχει να πειράξει, πού χρόνος για κλάματα τώρα. Αποφασίσαμε να το κάνουμε εβδομαδιαίο το event, να είναι και ο Μικρός Άνθρωπος σ’ ένα περιβάλλον με native speakers, να μάθει και τούρκικα σωστά, γιατί δεν ξέρω αν στο έχω πει, τον πάμε για τρίγλωσσο, go big or go home είναι η φιλοσοφία μας, να δω τι θα κάνω αν με βρίζει κάποτε στα τούρκικα.

clean cut

είσαι τώρα εσύ παρθένος και υποχόνδρια και λίγο εμμονική με την καθαριότητα και τα φέρνει έτσι η ζωή που μαθαίνεις να ζεις με το λιωμένο σπανάκι στα μαλλιά σου και την μικρή φάτσα με το άσπρο μούσι από γιαούρτι που τρίβεται στη μαύρη σου μπλούζα. Την Καινούργια Μαύρη Μπλούζα. Αλλά τα αντιμετωπίζεις όλα με χιούμορ (και άπειρα μωρομάντηλα) γιατί Μάνα είσαι και όχι μόνο ξέρεις αλλά κάνεις και υπομονή.

Αλλά το μωρό μεγαλώνει και γίνται νήπιο και το βγάζεις βόλτα και θέλει να εξερευνήσει τα πάντα. Συμπεριλαμβανομενου και ενός παρτεριού με λάσπες και πετρούλες, τις οποίες πετρούλες ο γόνος σου θα ξεθάψει μία μία και θα στις δώσει όλο χαρά. Κι εσύ χαμογελάς αλλά μέσα σου αργοπεθαίνεις με κάθε κομματάκι βρώμας που μαζεύεται στην παλάμη σου, και κοιτάς με το αντισηπτικό χαρτομάντιλο έτοιμο το άλλο χεράκι, αυτό το παμβρώμικο μικροσκοπικό που θα μπει έτσι όπως είναι σε στόμα ή μάτια χωρίς κανέναν σεβασμό στην δυτική μικροβιοφοβία.

Κι εσύ φίλη single, κι εσύ η γειτόνισσα που περνάς και μοσχοβολάς τουλάχιστον τρία προϊόντα μαλλιών και ρίχνεις μια πλάγια ματιά στην κακομοίρα με τα σκονισμένα γόνατα που έχει σκύψει εκεί στο παρτέρι και εύχεται να μην φτάσει η περιέργεια του νηπίου και πιο βαθιά, σε κάτι αγνώστου ταυτότητας οβάλ αντικείμενα, καταλαβαίνω τα σηκωμένα φρύδια σας, αλλά να, είναι κι αυτά τα βιβλία ψυχολογίας που σε συμβουλεύουν να μην τον κόψεις τον Μικρό Άνθρωπο από τις εξερευνήσεις του, να τον μεγαλώσεις να είναι πάντα περίεργος και τολμηρός και άλλα τέτοια μεγαλόπνοα, που φαίνονται μια χαρά στην οθόνη τ ου e-reader  αλλά στην πραγματική ζωή περιλαμβάνουν και μικροοργανισμούς και ξερά φύλλα και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς, αχ, εσύ λοιπόν που μου θυμίζεις τον παλιό επικριτικό εαυτό μου, ένα έχω να σου πω: θα γίνεις μάνα και θα καταλάβεις.

dirty-baby

(φωτο από την google που μπορεί να περιγράψει την κόλασή μου: το Βρώμικο Μωρό και το Κάμπινγκ)

 

a toddler’s almanac

το πρωί κάθεται στην αγκαλιά του μπαμπά του καθώς εκείνος διαβάζει ένα άρθρο από κάποιο ακαδημαϊκό σάιτ στο οποίο συνδέεσαι επώνυμα με κωδικό. Ο Μικρός Άνθρωπος χτυπάει το πληκτρολόγιο και με τα δυο χέρια, όπως είναι το νέο αγαπημένο του παιχνίδι και διαπιστώνουμε με τρόμο ότι στο τέλος του άρθρου έχουν ανέβει ΔΥΟ σχόλια από το προφίλ του μπαμπά του με το βαρύγδουπο KJNMJX;KHG;SDH;FGLHKSLD;HK;HDGDLH;.

το μεσημέρι πηγαίνουμε βόλτα στο πάρκο της γειτονιάς, χωρίς καρότσι, χωρίς μάρσιπο, εγώ κι αυτός και τα μπουφάν μας, περπατάει και σκάω από υπερηφάνεια, μιλάμε σαν να έχουμε βγει περίπατο με φίλους, δηλαδή εγώ μιλάω κι αυτός τσιρίζει, τον κρατάω από το αριστερό χέρι και χρησιμοποιεί το δεξί για να εξερευνήσει όλα τα πεσμένα φύλλα στο πεζοδρομιο. Και τα καγκελάκια, τους θάμνους, τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Ιδανικά θα ήθελε να μελετήσει και κάθε γόπα/σκουπίδι/πατημένη τσίχλα, αλλά δεν τον αφήνω η κακούργα και πολύ τον αναστατώνω. Διαμαρτύρεται αλλά κάνω υπομονή 5-6 δευτερόλεπτα, όσο είναι το attention span του, κάτι απείρως εκνευριστικό όταν προσπαθώ να του διαβάσω παραμύθια, αλλά πολύ χρήσιμο όταν επιμένει να πάρει αγκαλιά το πιατάκι με το νερό που έχουν αφήσει για τα αδέσποτα. Να εκεί που θεωρεί το πιατάκι θέμα ζωής ή θανάτου, θα περάσει ένα μηχανάκι, ένα αεροπλάνω, έστω μια μύγα και θα το ξεχάσει αμέσως.

στην επιστροφή από το πάρκο, ζήσαμε το  μεγαλείο της συνάντησης με ένα άλογο, κανονικό άλογο, το έχει ένας μανάβης που περιφέρεται στις γειτονιές, (ναι, ναι ακόμα και στο δικό μας αμερικανοποιημένο προάστιο, ναι μέσα στο δρόμο, να δεις με τι κατανόηση περίμεναν οι οδηγοί τον μπροστινό που αγόραζε λεμόνια) και εγώ έκανα πάρτι, α-χα σκέφτηκα, θα τον εντυπωσιάσω και του έδειξα το άλογο κι εκείνος το χάζεψε για λίγο και μετά του γύρισε την πλάτη (μάλλον πέταξε μια μύγα προς την αντίθετη κατεύθυνση) και εγώ έμεινα έξαλλη να του επισημαίνω πως είναι ένα Α-ΛΟ-ΓΟ, ποιο παιδάκι δεν τρελαίνεται με κάτι τέτοια και μετά θυμήθηκα πως είναι μόλις ενός έτους, δεν έχει σημασία και δράκο να δει στην ταράτσα μας, δεν ξέρει ακόμα τι είναι καθημερινότητα και τι εξαιρετικό, από την δική του σκοπιά μπορεί αυτό το άλογο να είναι εκεί σε κάθε βόλτα, μαζί με τον εν λόγω δράκο, γιατί να ξοδέψει τον ενθουασιασμό του;

ααααα, ενός έτους είπα και θυμήθηκα, σήμερα είναι τα πρώτα του γενέθλια. Μεγάλη μέρα, γίνεται επίσημα νήπιο, γιορτάσαμε με πικνικ σε άλλο πάρκο, μεγαλύτερο, εγκαινίασε και την στριφογυριστή τσουλήθρα σήμερα, έτσι για το καλό, από πάρκο σε πάρκο έπεσε για ύπνο αδιαμαρτύρητα, κι εγώ έχω ησυχία να σου γράψω. Επίσης έχω ησυχία να χαζέψω φωτογραφίες, όλες τις φωτογραφίες του Μικρού Ανθρώπου, ξεκινώντας από εκείνες τις αφελείς slefies που βγάζαμε με τον μπαμπά του στο μαιευτήριο με την κοιλιά να πιάνει όλο το πλάνο, αυτές που θα μπορούσαν να έχουν λεζάντα “δεν ξέρετε τι σας περιμένει” και συνεχίζοντας αυτές που έχει αποκοιμηθεί σε αστείες πόζες, εκείνη που γελάει για πρώτη φορά, αυτές στα χιόνια του Μίσιγκαν με τα χειμερινά ολόσωμα φορμάκια με κοινό θεματικό άξονα τις αρκούδες, αυτές στο σπίτι με τα παιχνίδια του, τις κοντινές στα πατουσάκια, αυτές που μια μέρα δείχνουν ότι ξύπνησε με μαλλιά και μια άλλη με τη δυνατότητα κάθεται χωρίς την βοήθεια τριών μαξιλαριών, ένα σλάιντ σόου που δείχνει μια μικροσκοπική τσίχλα να γίνεται άνθρωπος σιγά σιγά. Ένας χρόνος λοιπόν, 365 μέρες που ξυπνάμε με ένα ανθρωπάκι εκεί΄ανάμεσά μας να γελάει χωρίς κανέναν σεβασμό στην ώρα.

τώρα που μιλάμε, πέρσι, τέτοια ώρα, μόλις τον γνωρίζαμε, τον καλωσορίζαμε και τον αγαπούσαμε ήδη. Στην συνέχεια, τον συμπαθήσαμε κιόλας.

BABY-BIRTHDAY-CAKE

(φωτό από την Huffington Post, εμείς φάγαμε την σοκολάτα “για το καλό της μέρας” κι εκείνος τα φρούτα του, ελπίζω να μην το πληρώσω με έξαλλη εφηβεία κάποτε, αλλά δεν του δίνουμε ακόμα ζάχαρη).

step by step

Ο Μικρός Άνθρωπος περπάτησε. Δηλαδή διασχίζει το δωμάτιο από την μία άκρη ως την άλλη μόνος του, με στάσεις σε διάφορα σημεία για να πάρει παιχνίδια από κάτω, να πετάξει πάλι τα εν λόγω παιχνίδια στο πάτωμα και να συνεχίσει ακάθεκτος. Αυτό που μια μέρα αφήνει το μικρό σου δαχτυλάκι που κρατούσε πάντα για σιγουριά κι αλωνίζει μόνος και ανεξάρτητος είναι κάτι σαν καρμική σφαλιάρα που σε προσγειώνει στη γη.

Κι εδώ έρχεται το κλισέ του σοκ της μάνας, τον κοιτάω να τρέχει μ’ αυτόν τον αστείο τρόπο που τρέχουν τα νήπια, σαν να κουτσαίνουν, σαν να χοροπηδούν σε ανώμαλο έδαφος,  και μισοκλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ να προβάλω αυτήν την εικόνα στην άλλη, στο νεογέννητο που είχα στο sling μέχρι χθες, αυτό που δεν μπορούσε να στερεώσει κεφάλι και πήγαινε όπου το πήγαινα, καθόταν όπου το άφηνα, κι αυτή η εικόνα μπροστά στον Άνθρωπο που κυνηγάει την μπάλα του από γωνία σε γωνία (πλησιάζοντας το κεφάλι επικίνδυνα στη γωνία του καλοριφέρ) είναι σαν να τους χωρίζουν έτη φωτός. Αλλά είναι λιγότερο από χρόνος.

(έτσι θα περάσουν και οι άλλοι 17 μέχρι να μετακομίσει στο dorm;)

Και έτσι μια μέρα που λες, το μωρό έγινε Μικρός Κύριος και τρέχει και χοροπηδάει και περιμένει από σένα να τον σώσεις όταν ετοιμάζεται να κάνει μεγάλη βλακεία, όπως ας πούμε να σκαρφαλώσει πάνω στο καροτσάκι του (ναι, το ίδιο καροτσάκι που δεν μπαίνει οικειοθελώς όταν πρέπει) και το καροτσάκι έχει αρχίσει και κυλάει προς τα πίσω και το βλέπεις το σπλάτερ να γίνεται και τρέχεις εσύ, επιτάχυνση από 0 σε 200 km/h μέσα σε δευτερόλεπτα, ποιος Flash αγάπη μου, κανείς υπερήρωας δεν φτουράει μπροστά στην Μάνα, και να τον αρπάζεις από την κουκούλα και αυτός γελάει γιατί πολύ χαίρεται να σε βλέπει αναψοκοκκινισμένη από το μίνι καρδιακό.

Η ζωή όπως την ξέραμε μόλις τελείωσε.

toddler-running

the fairy godmother

“ρε, δεν θέλω να βαφτίσω το παιδί, αλλά θέλω να έχει νονά, είναι πολύ ωραία αυτή η σχέση,” παραπονιέμαι στην Φίλη με το γνωστό ύφος των first world problems, γνωστά και ως “εδώ-ο-κόσμος-καίγεται”.  ‘Οταν όμως πρόκειται για τον Μικρό Άνθρωπο, ο οποίος περιμένει από εμάς να πάρουμε όλες τις αποφάσεις για τη ζωή του προς το παρόν, μα τι ευθύνη θεέ μου!, κάθε λεπτομέρεια ανάγεται σε μεσανατολικό.

Είναι τέλη Μαϊου και μόλις έχουμε έρθει από την Αμερική, έχουμε πέσει στην αγκαλιά των φίλων μας στην Αθήνα που μας είχαν λείψει περισσότερο απ’ όσο μπορώ να σου περιγράψω, και τώρα καθόμαστε με την Φίλη στο γκρι καναπέ με τον Ορφέα στη μέση και τρώμε φρούτα (όταν θηλάζεις παρασύρεις και τους άλλους στην υγιεινή ζωή). Ο τότε 7μηνών Μικρός Άνθρωπος, αποφασίζει να λύσει τον γόρδιο δεσμό με μια κίνηση, απλώνει τα χεράκια του (ποιο strangers anxiety;) και χώνεται στην αγκαλιά της Φίλης που έχει κόκκινα μαλλιά και κόκκινα νύχια και vintage γυαλιά πεταλούδα και είναι η πιο χρωματιστή αγκαλιά που έχει δει μέχρι τώρα. Με το πεπόνι καρφωμένο στο πιρουνάκι μου έρχεται η επιφοίτηση “θες να είσαι εσύ η νονά του;”. Αγκαλιαζόμαστε και τσιρίζουμε όλοι μαζί προς μεγάλη χαρά του.

Μα, Νονά χωρίς βαφτίσια γίνεται; θα μου πουν με μια φωνή οι γονείς μου αργότερα, μια φωνή που στάζει επικριτική απογοήτευση, το πρώτο τους εγγόνι και δεν θα το βουτήξει ο Χοντρός-Κύριος-Με-το-Μούσι στην κολυμπήθρα; Όλα γίνονται.

Και από τότε ο Μικρός ΄Ανθρωπος έχει Νονά και Νονό που τον αγαπάνε ήδη, που τον έμαθαν να περπατάει έξω από κάτι Starbucks και τον μαθαίνουν να χορεύει swing και του διάλεξαν το πιο cool κοτλέ παντελόνι που φόρεσε μέχρι που δεν κούμπωνε πια και ένα μουσικό βιβλίο που του αρέσει τόσο ώστε να κάθεται ακίνητος αρκετά για να τον ντύσουμε (εδώ ΠΟΛΛΑ θαυμαστικά). Έχει μια Νονά που μόλις την βλέπει τσιρίζει από χαρά (από μένα το πήρε το παιδί) και έναν Νονό που του έχει υποσχεθεί ότι μόλις μεγαλώσει λίγο θα τον μάθει να ζωγραφίζει (εικαστικός γαρ). Και έχει αυτούς τους ανθρώπους στη ζωή του και θα τους έχει για πάντα και τους έχω κι εγώ και τους στέλνω φωτογραφίες και ξέρω ότι χαίρονται να τις χαζεύουν, και τους λέω λεπτομέρειες και ξέρω ότι δεν βαριούνται να τις ακούν και όταν εμφανίζονται στην οθόνη του skype ο Ορφέας χαζογελάει όλη την ώρα και τους κάνει αστεία και κάθεται στο καρεκλάκι του για ολόκληρο ΜΙΣΑΩΡΟ, ένα ρεκόρ που δεν έχει καταφέρει να σπάσει κανείς άλλος μέχρι τώρα. Είναι σαν να τους διάλεξε εκείνος και δεν θα μπορούσα να είμαι πιο ευτυχισμένη για την επιλογή του.

Έχει μια Νονά που έκανε το πιο ωραίο τατού του κόσμου με το όνομά του και έναν Νονό που άλλαξε κοσμοθεωρία όταν τον αγκάλιασε. Και τους κοιτάω και ξέρω ότι είναι το πιο τυχερό παιδάκι του κόσμου.

1381628_584918844897587_480745703_n

Ocean 11

Και οι μήνες γίναν 11. Ο μικρός άνθρωπος τρέχει (κρατώντας πάντα τον δείχτη του δεξιού μου χεριού για ισορροπία), ανακάλυψε την ευτυχία του να χτυπάς τα πόδια σου στο πάτωμα, γελάει με τα τραγούδια που αυτοσχεδιάζω, τσιρίζει όταν τον κυνηγάμε, αρπάζει τα άλλα παιδάκια στο πάρκο από τα μανίκια. Τον κοιτάω ξανά και ξανά, εκεί καθισμένο στο χαλί και απολύτως συγκεντρωμένο στην μελέτη μιας ξύλινης κουτάλας και δεν το πιστεύω ότι είναι το ίδιο ανθρωπάκι που φέραμε σπίτι εκεί την μέρα, Τρίτη, κάτω από μισιγκανέζικη βροχή και το μεγαλύτερο ερωτηματικό που μπορεί να αιωρηθεί πάνω από το κεφάλι σου χωρίς να πέσει να πλακώσει.

Σε ένα μήνα θα περάσει πανηγυρικά κι επίσημα από το επίπεδο Μωρό στο ανεβασμένο Νήπιο, ένας άνθρωπος σε μικρογραφία που διασκεδάζει συγκεκριμένα βιβλία, προτιμά συγκεκριμένα φρούτα και όταν είναι κουρασμένος από τον πολύ χορό λυγίζουν τα πόδια του απροειδοποίητα. Έβγαλε και τα πρώτα του δόντια, ναι, ναι, άργησε αλλά τα κατάφερε, και τώρα έχει το χαμόγελο του κούνελου, πες μου, υπάρχει εικόνα που να λιώνει την καρδιά σου περισσότερο;

Το αγαπημένο μου όμως είναι όταν κάνει επίτηδες βλακείες για να γελάσω, δαγκώνει bread sticks και μένει έτσι περιμένοντας να τον προσέξω κι αφού με δει να ξεκαρδίζομαι το παίρνει πάλι στο χέρι του και ξεκαρδίζεται κι αυτός. Μα, πόσο αγόρι θεέ μου.

Και πόσο ιδανικός συνοδοιπόρος σ’ αυτήν την περιπέτεια της Κωνσταντινούπολης. Ο απόλυτος partner in crime που ήρθε να συμπληρώσει την ομάδα μας. Στο μετρό πιάνει ψιλοκουβέντα με τους διπλανούς, στο Τaksim κόβει δρόμο ανάμεσα σε διαδηλωτές και ΜΑΤ, στη βροχή απλώνει το χέρι έξω από το καροτσάκι για να πιάσει τις σταγόνες. Στα εμπορικά κέντρα μόνο χοροπηδάει με ανυπομονησία, αλλά αν τον καλοπιάσεις με ένα pop-up βιβλίο, γελάει και πάλι αμέσως. (Επί τη ευκαιρία, ας δώσω και την συμβουλή νούμερο σαράντα δύο χιλιάδες: να έχεις πάντα, ΠΑΝΤΑ ένα βιβλίο που δεν έχει χαζέψει στο σπίτι, μέσα στην diaper bag. Είναι ο μόνος τρόπος να ξαναμπεί στο καροτσάκι αφού γευτεί την γλύκα της βόλτας χωρίς περιορισμούς. Λειτουργεί ακόμα και στην πιο δύσκολη πίστα όλων: την αποχώρηση από την παιδική χαρά.)

Να σου πω και κάτι που σκεφτόμουν αυτές τις μέρες; Ο Μικρός Άνθρωπος κάνει την νομαδική ζωή μας τόσο εύκολη και την γεμίζει με τσιρίδες και χρωματιστά παιχνίδια στο πάτωμα, δεν θυμάμαι να ήμουν ποτέ τόσο ευγνώμων για κάτι όσο είμαι γι’ αυτό το παιδί που προσαρμόζεται τόσο εύκολα και που διασκεδάζει έτσι με κάθε περιπέτεια.

εξερευνώντας τον κόσμο με ένα τρίκυκλο

(εξερευνώντας τον κόσμο με ένα τρίκυκλο)

 

masallah μην σε ματιάσω

* αυτός που έβγαλε την Κωνσταντινούπολη εφτάλοφη, είναι προφανές ότι δεν χρειάστηκε να τη γυρίσει με καροτσάκι. Σε έναν πρόχειρο υπολογισμό των πρώτων ημερών έχω να πω ότι οι λόφοι της Πόλης είναι τουλάχιστον εφτά δισεκατομμύρια.

* δεν υπάρχει γριά στην περιοχή Ετιλέρ- Ουλούς που να μην έχει φτύσει τον Ορφέα, ενώ του χαϊδεύει τα μαλλιά. Μασαλάχ και τσίμπιμα στην πατούσα, δεν ξέρω τι τραύματα προκαλώ στο παιδί μου που θα τα βγάλει στην εφηβεία.

 

* μιλώντας για εφηβεία, να, προχθές πήγαμε σε ένα κοντινό πάρκο (μα τι ΩΡΑΙΑ πάρκα έχει η Κωνσταντινούπολη) και έστησα το καροτσάκι έτσι ώστε ο Μικρός Άνθρωπος να βλέπει τα παιδιά που παίζανε μπάσκετ. Φασαρία, ακαταλαβίστικες τσιρίδες και το μωρό ενθουσιασμένο με την κινησούλα. Δεν έδωσα σημασία σε παραπάνω λεπτομέρειες γιατί έπρεπε να ξαποστάσω κι εγώ από ΑΚΟΜΑ μία ανηφόρα (εφτάλοφη my ass). Μέχρι που κατάλαβα ότι τα σπρωξίματα που έβλεπα με την άκρη του ματιού μου δεν ήταν σχέδιο άμυνας, αλλά καβγάς. Μαλώνανε τα κωλόπαιδα, οι μισοί κρατούσαν τους άλλους μισούς να μην ορμήσουν, όλοι έβριζαν και έφτυναν, μια χαρά αποθηκεύτηκαν όλες οι πιθανές τούρκικες βρισιές της προεφηβείας στο υποσυνείδητο του μωρού πριν το πάρω να φύγουμε.

πολίτικα γλυκά

ο Μικρός Άνθρωπος καμαρώνει στο πορτοκαλί καρότσι κι εγώ από πίσω μοιράζω τα τεσεκιούρ εντερίμ βροχή . Μα τι ευγενικοί που είναι οι Τούρκοι, ούτε σκαλάκι δεν κατέβηκα χωρίς βοήθεια, άντρες και γυναίκες  πετάγονταν από το πουθενά, ακόμα και μέσα από το μαγαζί τους, για να βοηθήσουν την κοψομεσιασμένη μάνα να περάσει απέναντι.

Η πρώτη μας βόλτα στην καινούργια πόλη, την πιο όμορφη Πόλη απ’ όλες, ήταν μεγάλη επιτυχία, όλοι έκαναν αγάπες στον Ορφέα –ή έτσι φαντάζομαι, γιατί δεν καταλάβαινα λέξη απ’ όσα του έλεγαν, μόνο τον τόνο της φωνής τους, χα! τώρα που το σκέφτομαι εγώ κι Μικρός Άνθρωπος βρισκόμαστε στο ίδιο γλωσσικό επίπεδο.

Μερχαμπά σου λέω, έχουμε και πάρκο εδώ κοντά, με παιδικές χαρές και πλακόστρωτα και καφέ στο πράσινο και σιντριβάνια, μεγάλες στιγμές ζούμε με τα μικρά ποδαράκια να τρέχουν και να μπερδεύονται, ναι, περπατάει ο 10μηνος άνθρωπος, του κρατάμε το ένα χέρι και τρέχει πίσω από μεγαλύτερα παιδάκια, αδέσποτες γάτες και ξερά φύλλα που τα φυσάει ο άνεμος, σε τυχαία σειρά προτεραιότητας.

Βλέπω εδώ τον κόσμο να απολαμβανει τον καφέ του κάτω από φθινοπωρινά σύννεφα κι αναρωτιέμαι πότε ξαναπίνεις καφέ μετά τον τοκετό. Εννοώ καφέ χωρίς να σου τραβάνε τα μικρά δαχτυλάκια την κούπα (ή τα μάγουλα. Ή τα μαλλιά. Ή –ακόμα χειρότερα– να μην ασχολείται με σένα αλλά να τραβάει το πολύμπριζο για να το βάλει στο στόμα).

εξηγώντας τα x-files

εσύ η single φίλη που ανεβοκατεβαίνεις την Ερμού και δεν μπορείς με τίποτα να καταλάβεις τι τους ήρθε και την έστρωσαν έτσι που αναγάγει την ισορροπία με πλατφόρμα σε near-death-experience, έχει δίκιο να παραπονιέσαι, ήμουν κι εγώ εκεί. Αλλά, πρέπει να σου πω ότι θα γίνεις μάνα και θα εκτιμήσεις κάποτε το μεγαλείο του πλακόστρωτου, αυτού του πλακόστρωτου που κουνάει ρυθμικά το καροτσάκι, ντούκου ντούκου από το Σύνταγμα και ο Μικρός Άνθρωπος ροχαλίζει ως το Accessorize άνετα, ενίοτε και πριν την είσοδο του Χόντου, την πρώτη είσοδο, θέλω να βρω τον οραματιστή αυτού του πεζόδρομου και να του στείλω λουλούδια. Εναλλακτικές διαδρομές: Μοναστηράκι-Θησείο, Θησείο-Γκάζι και σύσσωμη η Αρεοπαγίτου.

με την ίδια λογική άρχισα να συμπαθώ και τα περιστέρια, ναι, ναι, καλά διάβασες, εσύ το κορίτσι της πόλης που τα μισείς περισσότερο και από τις κάμπιες των πεύκων στα προάστια, τα περιστέρια φίλη μου είναι ο καλύτερος σύμμαχος της μάνας που μόλις έχει παραγγείλει καφέ, γιατί ο Μικρός Άνθρωπος τα χαζεύει μαγεμένος κι εσύ ξεκλέβεις μια γουλίτσα πριν χώσει πάλι τα χέρια του στα μαλλιά σου να τεστάρει πόσο γρήγορα μπορείς να δακρύσεις τραβώντας αυτήν τη φύτρα.

και σ’ αυτό το σημείο ας πούμε ένα μεγάλο Ευχαριστώ σ’ αυτούς τους αφανείς ήρωες, τους περαστικούς, τους διπλανούς, τους συνδαιτυμόνες και τους πισινούς στην ουρά του σούπερ μαρκετ που αναλαμβάνουν να απασχολήσουν το μωρό για μερικά πολύτιμα δευτερόλεπτα ώστε να πάρεις μια ανάσα και ν’ ανασυγκροτηθείς. Μακάρι το σύμπαν να τους το ανταποδώσει σε μια χιονοθύελλα καλής τύχης και ακόμα καλύτερου μεταβολισμού.

κι οι μήνες είναι 9

Εννιά μηνών ο Μικρός Άνθρωπος, πιάνεται από τις άκρες των επίπλων και σηκώνεται όρθιος, όρθιος επαναλαμβάνω, αυτός που μέχρι ΧΘΕΣ δεν μπορούσε να στερεώσει τον λαιμό του και να κατευθύνει τα χέρια του εκεί που ήθελε, τώρα χτυπιέται σαν ΑΕΚτζής των 90’s αγκιστρωμένος πάνω στο κοτετσόσυρμα της σκεπαστής, ένα χαριτωμένο πρελούδιο στο τι πρόκειται ν’ ακολουθήσει στους επόμενους μήνες.

Καθόμαστε με τη φίλη στο καφέ και αυτός καμαρώνει στον καθρέφτη του ντεκόρ και γελάει στο αγοράκι που βλέπει να του γελάει ταυτόχρονα και η φίλη αναφωνεί με μάτια ολοστρόγγυλα σαν τα γυαλιά του Χάρι Πότερ “είναι ένας άνθρωπος, ένας άνθρωπος!” και μένουμε και οι δύο να τον κοιτάμε και ξέρω πως οι διπλανές παρέες στο μαγαζί μαζεύονται σιγά σιγά να την κάνουν μακριά από αυτές που ζουν ξεκάθαρα ένα LSD flashback και βεβαιώνουν η μία την άλλη πως δίπλα τους χοροπηδάει ένας άνθρωπος.

Ένας κανονικός άνθρωπος σου λέω.